Ανάσες κράτα


Όταν ήμουν μικρός, όπου τύχαινε να με βρει η αλλαγή του χρόνου (σε σπίτια συγγενών δηλαδή), έψαχνα να βρω ένα κλειστό δοχείο-κουτί-βάζο ώστε τη στιγμή που άλλαζε ο χρόνος, έπαιρνα μια μεγάλη ανάσα και ακριβώς στο δευτερόλεπτο της αλλαγής τη φυσούσα μέσα στο δοχείο και έκλεινα γρήγορα το καπάκι. Έτσι κρατούσα φυλαγμένη τη χρονιά εκείνη.

Χωρίς στ’ αλήθεια να έχω πλήρη επίγνωση του γιατί, αντιλαμβανόμουν ότι η ανάσα μας είναι το ισοδύναμο της ζωής μας. Η αναπνοή αλλά και ό,τι αυτό θα μπορούσε τελικά να σημαίνει: όσα είπαμε τον χρόνο που πέρασε, όσα δεν είπαμε, οι γεύσεις, οι δαγκωματιές, οι άνθρωποι που φιλήσαμε και κυρίως η ίδια η πνοή που φυσάει (από) μέσα μας.

Έτσι, τώρα θυμήθηκα ότι σε ένα κινέζικο βάζο πάνω σε ένα τζάκι της Αναβύσσου, έχω φυλάξει μια ανάσα του 1990. Και όλα μου τα χρόνια είναι ανάσες μοιρασμένες σε μέρη που αγαπώ.

Δε μπορώ τις ευχές τύπου «καλό κουράγιο», «υπομονή» και άλλα τέτοια. Για όνομα του Θεού!

Να είμαστε καλά. Και να πάρουμε τα ρίσκα μας. Πώς αλλιώς;

Καλή χρονιά!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s