H Αθήνα μέσα από το πολλαπλώς ερμηνευόμενο τοπίο της, προβάλλει ως ένα παλίμψηστο επιθυμιών, προβολών και προσδοκίας, συλλογικής και ατομικής, με στοιχεία ρεαλισμού και ουτοπίας. Σε μία σήραγγα χρόνου, το τοπίο της Αθήνας μάς εμπεριέχει με αμοιβαιότητα, καθώς κι εμείς το εμπεριέχουμε ως χρήστες, αποδέκτες και πομποί του «αστικού» τρόπου. Δεν ξέρω πόσες φορές έχω κοιτάξει την Ακρόπολη συνειδητά ή όχι, και δεν ξέρω με ποιον τρόπο περνάει κάθε φορά μία αίσθηση επιβεβαίωσης για τον τόπο, αναγνώρισης για την στιγμή, αυτοπροσδιορισμού για τη συνείδηση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s