Ο Τζίμης στην Κυψέλη

Χ.Α. Χωμενίδης – εκδόσεις Πατάκη

«Δεν έχεις αντιληφθεί πού ζούμε! Σε έναν κόσμο αυτολύπησης. Δες τις ταινίες που σπάνε ταμεία, τα βιβλία που γίνονται ανάρπαστα. Ποιους έχουν για ήρωες; Κάποιους οι οποίοι κακοποιήθηκαν, βιάστηκαν, εξευτελίστηκαν, τράβηξαν του λιναριού τα βάσανα. Οι άνθρωποι δεν καμαρώνουν πλέον για ό,τι κατάφεραν. Επαίρονται για ό,τι έπαθαν. Όπως στους βίους αγίων, που φρίττεις να διαβάζεις πώς τρύπησαν τον έναν με αμέτρητα βέλη, πώς παλούκωσαν την άλλη. Οίκτος και οργή, ιδού η συνταγή της επιτυχίας στην εποχή μας! Το να περνιέσαι για θύμα σού ανοίγει όλους τους δρόμους.»

Όλα Είναι Μάταια

Δημήτρης Κανέλλης – Εκδόσεις Keybooks

Πατάς enter. Τελευταίο mail. Τελευταία καταχώρηση στο Excel. Τελευταίο check της παρουσίασης. Τελευταίες διορθώσεις των κειμένων. Για σήμερα, για απόψε, για τώρα. Η οθόνη κλείνει. Του κινητού, του laptop, του τάμπλετ; Δεν έχει σημασία. Βλέπεις την αντανάκλαση σου στη μαύρη επιφάνεια. Ποιος είναι αυτός, ρε γαμώτο; Τον αναγνωρίζεις; Πώς σκατά έφτασες ως εδώ; Πώς έμπλεξες έτσι; Κάνεις μια αναδρομή όταν ήσουν μικρός. Ήσουν ευτυχισμένος. Χαμογέλαγες και περνούσες καλά. Μπορείς να θυμηθείς τώρα την τελευταία φορά που σ’ έκανε κάτι χαρούμενο; Τόσο χαρούμενο που ξέχασες τα πάντα κι απλώς αφέθηκες σ’ αυτό;

Η Μεταμόρφωση

Φράντς Κάφκα

Ήταν ένα μήλο. Άλλο ένα μήλο ακολούθησε αμέσως το πρώτο. Ο Γκρέγκορ στάθηκε αλαφιασμένος. Δεν υπήρχε λόγος να τρέχει, γιατί ο πατέρας είχε πάρει την απόφαση να τον βομβαρδίσει. Είχε γεμίσει τις τσέπες του με μήλα από τη φρουτιέρα που ήταν πάνω στο μπουφέ και τα ‘ριχνε, το ένα μετά το άλλο, δίχως να σκοπεύει καλά.

Σικελικό Ειδύλλιο

Σώτη Τριανταφύλλου – Εκδόσεις Πατάκη

Δίπλα στον νεροχύτη έχω ένα μπουκάλι τζιν, ένα μπουκάλι κόκκινο βερμούτ κι ένα Campari: Καμιά φορά φτιάχνω νεγκρόνι. Το κακό με τα νεγκρόνι είναι πως το ένα δεν αρκεί, με τα δυο νιώθω ήδη τη νεφέλη της μέθης κι ύστερα προχωρώ εύθυμα προς το τρίτο με αποτέλεσμα να θέλω να τηλεφωνήσω στη Ρομπέρτα μες τη νύχτα. Της τηλεφώνησα δυο τρεις φορές, αλλά το έκλεισα προτού απαντήσει. Άκουσα ότι στη Νάπολη γνώρισε κάποιον στρατιωτικό γιατρό – μπράβο, Ρομπέρτα, σου εύχομαι βίον ανθόσπαρτον κι ας μην μπορείς να παντρευτείς. Πάντα της άρεσαν οι ένστολοι.

Your Sleep Coach [A Strategic Proposal for Media Strom*]

*Media Strom: Greek Company that offers a holistic sleep-products approach [Mattresses., pillows, sleeping pads, beds]

A (quite brief) synopsis of the way we approached the client’s brief at Solid Havas, Greece.

Sleep has always been fundamental and respectful in human’s life, from the early start till our last moments.

He was even a God

The city that never sleeps

But from the Industrial Revolution, where workers needed to respond to the machines’ that worked 24/7, to the American Dream where constant overachieving is the synonym of success, sleep was accused of being unnecessary or even worse, an obstacle to happiness. It was considered as a necessary physical function and it’s containment was a sample of ability, capacity and charm.

Continue reading “Your Sleep Coach [A Strategic Proposal for Media Strom*]”

Η Κλάρα και ο Ήλιος

Καζούο Ισιγκούρο – Εκδόσεις Ψυχογιός

Ξέρω πως η επίδειξη ευνοϊκής μεταχείρισης δεν είναι κάτι επιθυμητό. Αν όμως ο Ήλιος κάνει εξαιρέσεις, σίγουρα αυτοί που το αξίζουν περισσότερο είναι οι νέοι που θα αγαπιούνται για όλη τους τη ζωή. Ίσως ο Ήλιος θα ρωτήσει: «Πώς μπορούμε να είμαστε σίγουροι; Τι μπορεί να ξέρουν αυτά τα παιδιά για την αληθινή αγάπη;». Όμως εγώ τα παρατηρώ προσεκτικά και είμαι σίγουρη πως είναι αληθινή. Μεγάλωσαν μαζί και έχει γίνει ο ένας μέρος του άλλου.

Ανησυχία

Linn Ullmann – Εκδόσεις Μεταίχμιο

Κάθονται σε ένα βράχο. Στην πραγματικότητα, νομίζω ότι εκείνη λέει, Αφουγκράσου πόσο ήσυχος είναι αυτός ο τόπος. Εκείνος δε θα το είχε πει αυτό, ούτε σ’ αυτήν, ούτε στον διευθυντή φωτογραφίας. Υπάρχουν χιλιάδες ήχοι στο νησί. Αντ’ αυτού, στρέφεται στη γυναίκα που θα γίνει η μητέρα μου και λέει: Είμαστε οδυνηρά δεμένοι. Εκείνη σκέφτεται ότι ακούγεται ωραίο. Και λιγάκι δυσάρεστο. Και δυσνόητο. Και αληθινό. Και ίσως κάπως γλυκανάλατο.

Το σπήλαιο των Ιδεών

Χοσέ Κάρλος Σομόθα – Εκδόσεις Πατάκης

Ενώ προχωρούσαν στον κήπο, ο Διαγόρας σκέφτηκε: «Τι ψυχρός άνθρωπος. Τίποτε δεν φαίνεται να αγγίζει την ψυχή του. Πώς είναι δυνατόν να ανακαλύψει ποτέ την Αλήθεια κάποιος ο οποίος αδιαφορεί για το Κάλλος και δεν οιστρηλατείται, έστω πότε πότε από το Πάθος;»

Όταν έπεσα στο μελανοδοχείο

Νίκος Μπακουνάκης – Εκδόσεις Πόλις

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970, και καθώς πλησιάζαμε το 1980, η δημοσιογραφία είχε για μένα μια ανάμεικτη γεύση από ουίσκι, τόνο, μουστάρδα και ελιά. Μαζί με τη δημοσιογραφία ανακάλυπτα και το ουίσκι. Δεν ήταν μεγάλη η απόσταση μεταξύ τους. Μερικά μέτρα χώριζαν την Ελευθεροτυπία και την οδό Κολοκοτρώνη – λίγο αργότερα την Πανεπιστημίου 57, όπου μεταφέρθηκαν τα γραφεία της εφημερίδας- από το μπαρ “17” και την οδό Βουκουρεστίου, τον χώρο όπου, μαζί με πολλούς από τους φίλους τού τότε- κάποιοι από τους οποίους εξακολουθούν να είναι και φίλοι του σήμερα-, μυήθηκα στους “ουσκικούς” κανόνες. Όλοι αγαπούσαμε τον Μαρή- μάλιστα, ο φίλος μου Βάσιας Τσοκόπουλος ασχολήθηκε, αργότερα, συστηματικά μαζί του- και όλοι αγαπούσαμε επίσης τον Ζορζ Σιμενόν.

Η τέχνη του τρόμου

Πέτρος Μάρκαρης- Εκδόσεις Κείμενα

Στη Χάλκη η πρέφα παιζόταν για τρία λουκούμια, όσοι και οι πρεφαδόροι, και ο χαμένος πλήρωνε τα λουκούμια και την τράπουλα. Το μόνο που έμεινε αήττητο και στις δύο χώρες είναι το τάβλι. Ακόμα και σήμερα βλέπεις στις συνοικίες της Πόλης, τους μαγαζάτορες να κάθονται σε σκαμνιά μπροστά στα μαγαζιά τους και να σκοτώνουν την ώρα τους με το τάβλι. Την ίδια εικόνα έβλεπα και στην Αθήνα, στην οδό Αγίων Ασωμάτων από την πλευρά της Πειραιώς, εκεί που υπήρχαν κάτι μαγαζιά με φτηνά παιχνίδια, ώσπου παραμονές των Ολυμπιακών Αγώνων εκείνο το κομμάτι της Αγίων Ασωμάτων αναβαθμίστηκε κι έγινε ένας -πολύ ωραίος κατά τα άλλα- πεζόδρομος. Χάθηκαν όμως οι ταβλαδόροι.