η οσμή των πραγμάτων

image

Ο χρόνος κυλάει πολύ γρήγορα ενώ εσύ θες να τον απολαμβάνεις όσο είναι δυνατόν περισσότερο. Είναι και αυτό που άκουσες πρόσφατα, το «Καμία άλλη μέρα δε θα είσαι τόσο νέος όσο σήμερα» που σε ταρακούνησε λιγάκι.

Αλλάζοντας κανάλι, φέρνεις το τηλεκοντρόλ κάτω από τη μύτη. Ξαφνικά μυρίζεις τη κούρμπα με τη λυχνία που έχει μπροστά. Η μυρωδιά του συγκεκριμένη πλαστικού σού φέρνει στη μνήμη ένα τάβλι στο σπίτι των θείων στο νησί με κάτι πούλια περίεργου χρώματος. Ό,τι ακολούθησε ήταν απλώς μοιραίο…

Τα Καλοκαίρια σπίτι τους, τα χαλαρά μποξεράκια που ήρθαν τότε στη μόδα, ο μεγάλος ξάδερφος αποκοιμισμένος δίπλα σ’ ένα βιβλίο του Ξανθούλη, ο Πιπινέλης, τα πρώτα σου κρυφά κλεμμένα τσιγάρα μάρκας 22.

Η οσμή ήταν πάντα το κρυφό σου όπλο. Η οσμή των πραγμάτων. Η προσωπικότητα αντικειμένων και υποκειμένων μέσα από τη μυρωδιά τους. Μπορούσες πάντα να ανακαλέσεις μυρωδιές. Ακόμα και κοιτάζοντας κάποιον μακριά, να διαισθανθείς την οσμή του. Συνειδητοποιείς πως πλέον δε μυρίζεις. Όχι όπως παλιά. Που το Σάββατο είχε μυρωδιά, το ίδιο και το κυριακάτικό ξύπνημα, το Merito («αυτό με τη λαβή»), ο μπαμπάς, η μαμά, το περιοδικό. Ίσως γι’ αυτό η μέρα μίκρυνε.

Στο νου σου επανέρχονται παλιές κρυφές ταυτίσεις: Ένας συγκεκριμένος τύπος χαρτιού που θυμίζει καρπούζι, ο πόλο της μπαταρίας αίμα, η χλωρίνη εκσπερμάτωση…

Να απλωθεί λοιπόν η μέρα σου. Να απλωθεί. Για να την κάνεις τι;

Μπροστά σου, θρασύτατα, ο γυμνός ηλεκτρικός γλόμπος του αποροφητήρα, ακόμα αναμμένος,  πληρώνει το comeback δίδυμων μυρωδιών. Η γροθιά σου δε του άφηνει περιθώρια παρά να σε πληρώσει με το ίδιο νόμισμα:

Τσαφφφφφφφ

Πετάει θραύσματα, μια λάμψη και φτύνει καπνό στο πρόσωπο σου. Σαν σουπιά που σου αμολάει τη μελάνι της να θολώσεις και να μη μπορέσεις να ξεφύγεις ούτε καν απ’ το σήμερα…

Σε πετυχαίνει στην εισπνοή.

Όχι ρε πούστη μου, έχει τη γεύση του φιλιού της…

(20/10/11)

one for the road

Μια αγαπημένη μου έκφραση που λένε οι αμερικάνοι για το τελευταίο ποτό της βραδιάς.

Στο γνωστό στέκι με κρύο έξω και μέσα  την καλύτερη παρέα (αν και είχαμε απουσίες) και τη γνωστή ποικίλη θεματολογία.

One for the road!

Continue reading “one for the road”

Ανάσες κράτα


Όταν ήμουν μικρός, όπου τύχαινε να με βρει η αλλαγή του χρόνου (σε σπίτια συγγενών δηλαδή), έψαχνα να βρω ένα κλειστό δοχείο-κουτί-βάζο ώστε τη στιγμή που άλλαζε ο χρόνος, έπαιρνα μια μεγάλη ανάσα και ακριβώς στο δευτερόλεπτο της αλλαγής τη φυσούσα μέσα στο δοχείο και έκλεινα γρήγορα το καπάκι. Έτσι κρατούσα φυλαγμένη τη χρονιά εκείνη.

Χωρίς στ’ αλήθεια να έχω πλήρη επίγνωση του γιατί, αντιλαμβανόμουν ότι η ανάσα μας είναι το ισοδύναμο της ζωής μας. Η αναπνοή αλλά και ό,τι αυτό θα μπορούσε τελικά να σημαίνει: όσα είπαμε τον χρόνο που πέρασε, όσα δεν είπαμε, οι γεύσεις, οι δαγκωματιές, οι άνθρωποι που φιλήσαμε και κυρίως η ίδια η πνοή που φυσάει (από) μέσα μας.

Continue reading “Ανάσες κράτα”

νύχτες στον Γαλαξία (σου)

Βρίσκεσαι με (αγαπημένους) φίλους σε (λατρεμένο) μπαρ. Και η κατάσταση είναι ακριβώς όπως την θες: 1. Απόγευμα 2. Χειμώνα 3. Γιορτινή ατμόσφαιρα 4. Επιτρέπεται το κάπνισμα (σςςςςςςς). Το 5ο  στοιχείο που δε χρειάζεται να αναφερθεί καθώς είναι μόνιμη συνοδός σου (και μας) είναι η κρίση.

Μια μπύρα στην αρχή να ξεδιψάσετε όσο κοιτάς αν βρίσκονται στη θέση τους όλα τα κάδρα προσωπικοτήτων που κρέμονται στους τοίχους, χαϊδεύοντας το μικρό μαξιλάρι κατά μήκος της μπάρας.

Ποια είναι η αγαπημένη στάση των αντρών; Όρθιος με ελαφρώς λυγισμένα τα γόνατα και τον έναν αγκώνα να ακουμπά στην άκρη της μπάρας ενώ η παλάμη αγκαλιάζει το κρύσταλλο του ποτηριού παίζοντας με τον ήχο του πάγου.

Continue reading “νύχτες στον Γαλαξία (σου)”

Αλήθεια δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο ιστορίες

 

Το Τανγκό των Χριστουγέννων: Δεν απέδωσε, είπαν, τους χυμούς του Ξανθούλη! Μα αν μπορούσε να μεταφερθεί ένα βιβλίο 100% στο πανί (ή τη σκηνή), τότε θα σήμαινε ότι ο συγγραφέας του είναι κακός! Δεν είμαι όμως από εκείνους που βλέπουν ένα έργο τέχνης για να κρίνουν αν είναι καλό. Αν πρέπει κάτι να πω είναι: εξαιρετικές ερμηνείες, υπέροχη φωτογραφία και μουσική.

Βράδυ Παρασκευής λοιπόν και ανάμεσα σε μια μέρα με τη γνωστή ρουτίνα του χαμού: πήξιμο στη δουλειά, στους δρόμους, κινητοποιήσεις στο λιμάνι, αυτοβλαστήμιες για τα λάθη σου, προσμονή σαββατοκύριακου, μπαίνεις μέσα στην αίθουσα προβολής για μεταφερθείς… στον Έβρο του ’70.

Continue reading “Αλήθεια δεν υπάρχει, υπάρχουν μόνο ιστορίες”

Να πούμε ένα μυστικό; Είναι 3g!

Δε μπορούμε να το κρύψουμε άλλο. Και να θέλαμε δηλαδή, δε θέλουν εκείνοι. Δεν είναι φτιαγμένοι για να «κρύβονται». Τουλάχιστον έτσι πιστεύουν οι ίδιοι.

Γι’ αυτό και είναι παντού: Στη δουλειά σου, στο δρόμο, μέσα στα αυτοκίνητα τους, στο σινεμά δίπλα σου, διαδικτυακοί φίλοι, συν-funs της ίδια σελίδας, γείτονες, γνωστοί γνωστών  ή σκέτο γνωστοί, άτομα στον κύκλο σου, πρώην έρωτες, ιδεολόγοι, παπαρολόγοι, καραμπουζουκλήδες ελληναράδες, απροσάρμοστα, κυριλέ φρικιά, καλομαθημένα φρατζολόπαιδα, ανοργασμικά καικαλά, γλυκούλια υπεράνω. Είναι παντού (πια).

Continue reading “Να πούμε ένα μυστικό; Είναι 3g!”

Clicking Countdowns

Κάποτε, όχι πολύ παλιά, ο χρόνος υπολογιζόταν …με τα χρόνια. Τόσο προσθετικά, όσο και μετρώντας ανάποδα. Θα έχεις σίγουρα ακούσει την έκφραση «Πόσα χρόνια μου έμειναν, νομίζεις;».

Μετά, όταν η ζωή έγιναν πιο γρήγορη, οι αντίστροφες μετρήσεις περάσανε σε μονάδες μήνα, εβδομάδων, λεπτών, δευτερολέπτων. «Σε 5 λεπτά θα είμαι εκεί».

Πολλές φορές αυτό γινόταν και για καλλιτεχνικούς λόγους («13.000 μέρες») ή για λόγους έμφαση με τον ίδιο το χρόνο να μετριέται παράλληλα σε όλες τις μονάδες του: «Ζήσαμε μαζί 10 ολόκληρους μήνες. 305 ημέρες, 7320 ώρες, 439200 λεπτά…»

Όταν όμως ο χρόνος κομματιάζεται τόσο, συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο: Περνάει σε δεύτερη μοίρα. Και έτσι έρχονται μπροστά οι ανάγκες, οι υποχρεώσεις, οι δουλειές, οι εκκρεμότητες, τα θέλω που μοιραία, στους περισσότερους από εμάς, δεν περνούν πια από το ρολόι αλλά… από το ποντίκι μας.

Σκέφτηκες λοιπόν ποτέ να μετρήσεις σύμφωνα με αυτό;

Continue reading “Clicking Countdowns”