Ενός λεπτού…ανοιξιάτικος Κωνσταντίνος Βήτα

Τελευταία ημέρα Μαρτίου 2012 στο Gagarin205. Τράβηξα ένα λεπτό απ’ το κινητό μου. Με μπόλικη μπίρα, παλιά και καινούργια κομμάτια. Για τα καινούργια, πάλι γράφτηκαν σχόλια τύπου “μα πώς είναι δυνατόν σε μια τόσο δύσκολη για την Ελλάδα περίοδο να βγάζει τόσο χαρούμενα τραγουδάκια;” Οι γνωστοί “κλητήρες της ζωής”. Άστους.

Είναι τόσο διαφορετική αυτή η Άνοιξη από τις προηγούμενες. Τόσο πιο δύσκολη. Παλιά είχα γράψει “Άνοιξη το λεν, μα τίποτα δεν άνοιξε”. Τώρα όμως χρειάζεται να βλέπουμε τα πράγματα λίγο αλλιώς.

ποτήρια μισογεμάτα, άσκοπες αμέτρητες ώρες δουλειάς, nomoney stories, φτου και απο την αρχή, κόντρα αισθήματα, πλάγιες ματιές, αβέβαια ανακατέματα, πρωτόγνωρες κινήσεις σου να τις αισθάνεσαι αμήχανος, καθηλώσεις, σφυρίγματα τραγουδιών όταν περπατάς, χαμόγελα στο πουθενά. Λίγο περισσότερος χρόνος να υπήρχε μόνο.

Απόπειρες είναι η ζωή μας. Δε γίνεται κάθε φιλί να είναι καλύτερο από το προηγούμενο…

Στην αυλή της ΚΛΙΜΑΚΑΣ

image
Γκάζι. Μπαίνεις και νομίζεις πως πήρε χρώμα μια ασπρόμαυρη συνοικιακή αυλή του Φίνου. Ένα μουσταρδί πασαλείβει την πρώτη σου εντύπωση καθώς κόσμος, κυρίως αλλοδαποί, κάνει δουλειά, μαστορεύει ή καπνίζει στα σκαλοπάτια των δωματίων. Όλοι ευγενέστατοι.

«Φορέας Ανάπτυξης Ανθρώπινου & Κοινωνικού Κεφαλαίου για την Αντιμετώπιση του Κοινωνικού Αποκλεισμού». Αυτή είναι η περιγραφή που σε κέρδίσε και διαφέρει. Γιατι αυτά είναι τα ζητούμενα: Και να αναπτύξουμε το «ρευστό» μας και να κάνουμε κάτι για τον αποκλεισμό. Αυτός ο αποκλεισμός…

Οι υπηρεσίες στήριξης των αστέγων της Κλίμακας (από το 2001) αντιμετωπίζουν το θέμα «άστεγος» πολύπλευρα. Με ιδιαίτερη μάλιστα έγνοια για την παράμετρο της ψυχικής υγείας (ένας από τους σοβαρότερους λόγους που οδηγούν στην απώλεια στέγης).

Το κέντρο στήριξης, ο ξενώνας φιλοξενίας, το εργαστήριο ανακύκλωσης χαρτιού, οι προσπάθειες ενημέρωσης, το ερευνητικό έργο, οι υπηρεσίες στήριξης, η κινητή μονάδα παρέμβασης στο δρόμο (street work). Όλα αυτά από… αυτή την κουτσουλιά χρώματος στο κέντρο της Αθήνας. Μοιάζει να γίνεται καλή δουλειά.

Η φιλανθρωπία είναι για τους φιλάνθρωπους. Η αλληλεγγύη για τους ανθρώπους. Οι άστεγοι των Αθηνών δεν είναι «κάτι το λυπηρό», είναι σκάνδαλο, το οποίο και δεν πρέπει να συγχωρέσουμε ποτέ.

Από εκεί και πέρα, ο καθένας όπως, ό,τι και όσο μπορεί. Διακριτικά και με χαμόγελο…

Βγαίνοντας κολλάς λίγο στην πόρτα… διστάζεις, σκέφτεσαι… μπορώ να κάνω κάτι ακόμα;ξέρω μόνο να βάφω, θέλετε;χρειάζεστε κάτι άλλο συγκεκριμένα; Κοιτάς το ρολόι… άργησα γαμώτο στη δουλειά

Γυρνάς, χαμογελάς, «θα ξανάρθω, καλημέρα»… 

www.klimaka.org.grwww.astegoi-klimaka.blogspot.com

Ένα καθυστερημένο post για την Barça

image

Έλεγα να γράψω αυτό το ποστ προχτές αλλά μετά την 7αρα της Barcelona, τι να πεις παραπάνω; Τα είπε όλα ο Messi.

Η ομάδα λοιπόν είναι ένα από τα πράγματα που νιώθεις έντονα σε αυτήν την πόλη! Μια πόλη που είναι όλα… έξω!

Τεράστιοι δρόμοι και πεζοδρόμια, διαζώματα μεγέθους γηπέδου, σοκάκια πλακόστρωτα και δεκάδες αυλές, πολλές από αυτές στις διασταυρώσεις από τα σοκάκια, εσωτερικές. Όλα ολοκάθαρα και χωρίς ίχνος σκουπιδιών. 

Αφού σκεφτόμουν πως πολύ θα ήθελα να ήξερα για ποιο λόγο θα μπορούσαν να «τσακώνονται» οι δημοτικές παρατάξεις της πόλης!

Και φυσικά οι έλλειψη κακόγουστης μαρκίζας στα μαγαζιά, τα παλιά  φωτιστικά φανάρια στους δρόμους και φυσικά οι παλιές πολυκατοικίες και εδώ (όπως και στο Παρίσι) όπου δεν έχει αλλαχθεί ούτε κάγκελο!  Είπαμε, το νταβατζιλίκι της αντιπαροχής μάλλον έχει ελληνικό copyright. Μη σου πω και του «πράσινου ενεργειακού πιστοποιητικού».

Πόλη που την περπατάς, αξιοθέατα, κόσμος, τουρίστες φουλ, Μάρτη μήνα!
Ο καταλανικός μοντερνισμός (πόλη του Gaudi  άλλωστε, ο τύπος δοκίμαζε ό,τι του κατέβαινε) δεμένος απόλυτα με τον ακαδημαϊκό καθολικισμό.

image

Και λίγο πριν νυχτώσει, στα παλιά παντζούρια και τα μπαλκόνια των κτιρίων σα να ‘βλεπες κάτι από τα μελαγχολικά απογεύματα της «γαλάζια περιόδου» και αν ήσουν πιο προσεκτικός… στο έμπα των παλιών αρχοντικών, να σου και η αίσθηση των συναντήσεων από τα χρόνια της πρώτης “Tertulia”….

Βρήκαμε μια μεξικάνικη ταβέρνα με (εξαιρετικά) mojito μόνο με 3,5 ευρώ! Καταλαβαίνεις ότι από εκεί ξεκινούσαν τα βράδια μας…

Γεγονός είναι πως αν έχει καλή παρέα, περνάς παντού ωραία. Και αν έχεις και φίλους που όλα αυτά στα κάνουν ένα ωραίο βίντεο, ακόμα καλύτερα!!!

Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια

image

Όταν είσαι πιτσιρίκι και όλα καλά, δημιουργείς με το μυαλό σου περιπέτειες (κίνδυνοι, τέρατα, εχθροί, μάχες που ή έχουν αίσιο τέλος ή απλώς διακόπτεις το παιχνίδι γιατί βαρέθηκες ή για να (τις) φας).

Μεγαλώνοντας η μέρα περνάει με τον ακριβώς αντίθετο τρόπο. Πολεμάς να λύσεις προβλήματα – δυσκολίες. Τα χιλιάδες που ξεπετάγονται καθημερινά σε δουλειά, σπίτι, σχέσεις, κλπ. Μήπως και νιώσεις λίγη ασφάλεια, μπας και μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους, λίγο ρε παιδί μου να ηρεμήσεις, μέχρι να ξεπεταχτούν (στο επόμενο τηλεφώνημα), τα επόμενα…

Πόσο άδικο είναι αυτό;  Πόσο σπαστική αυτή η αλλαγή;

Οι Αρχαίοι βέβαια είχαν τις «διαβατήριες τελετές» όπου τα κορίτσια πχ ντύνονταν αρκουδίτσες και έκαναν διάφορα τελοσπάντων και οι άντρες έφευγαν με τους «Μέντορες» τους στο Όρος για cheating και άλλα ενδιαφέροντα.

Τώρα;  Πώς συνηθίζεις;

Να μου πεις «καλά, πέρασε άλλη τόση ζωή από τη δική σου υποτίθεται τελετή, ακόμα να συνηθίσεις;».

Ναι ακόμα, γιατί έχεις κανένα πρόβλημα;

Όχι μωρέ, εντάξει , έχω συνηθίσει και όλα καλά (γκούχου, γκούχου). Καταπίνεις και προχωράς, όσο μεγαλώνεις και πιο… σιωπώντας. Αλλά να, κάθε μέρα προβλήματα που τα λύνεις και προβλήματα που τα λύνεις και τα λύνεις και άλλα που τα λύνεις και ξαναλύνεις.

(Στην καλύτερη περίπτωση τα λύνεις.)

Να μου πεις, να φοβάσαι τα προβλήματα που δεν λύνονται… Σωστά!

Αλλά να, είναι αυτό το σπάσιμο που είπαμε και πριν. Ο βίος δεν είναι για άλλα πράγματα; Όχι δε θα πω για ποια. Για ό,τι θέλει ο καθένας.

Αλλά κάποια μέρα, πχ αύριο που είναι και Παρασκευή, ας μην ξεπεταχτούν 1000 προβληματάκια! Ας μην!

Προς τι αυτό το νυχτερινό παράπονο;

Ε τι να σου πω τώρα, δε καταλαβαίνεις;  Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια…

μνημόνιο ερωτικό

image

Να υπήρχε Τρόικα και για τους εξαρτημένους απ’ τον Έρωτα ε; Το Φαντάζεσαι;

Να σε πιάσει και να σου πει:

“Έλα εδώ, κύριε μου, πώς το ξοδεύεις έτσι το αίσθημα;

Δικό σου είναι; Δάνειο της ομορφιάς της είναι. Πώς το καταναλώνεις έτσι λαίμαργα μέσα στη μέρα σου;

Τι συντεχνία είναι αυτή που έχεις κάνει με το κόκκινο;

Κομμένα όλα!

Κι άμα μπορείς, κατέβα σε απεργία! Χα!

Και μη μου πεις κι εσύ για το ένδοξο φορτωμένο παρελθόν σου, την ανεξαρτησία σου και άλλα τίνα! Σε βλέπω. Δε σε βλέπω…;”

Ε ρε φάση! Σαν πόλη τουρκεμένη, που λέει και η Χαρούλα. Σαν πόλη τουρκεμένη…

(Κι επειδή η EMI αφαίρεσε την αυθεντική εκδοχή, πάρε της Μελίνας. Μια χαρούλα είναι και αυτή: )

Rendez-vous

image

Είχα ραντεβού μαζί τους. Από καιρό. Μόνος μου το είχα κλείσει. Δε με περίμεναν και πήγα. Στο Παρίσι. Το πρώτο ήταν με κλασικούς και αναγεννησιακούς. Όλα καλά μα ένοιωθα τουρίστας. Εγώ ήθελα να συναντήσω την πόλη … των Άλλων. Του μεσοπολέμου, της αβάντγκαρντ, του … απρoόπτου.

Βγήκα στο δρόμο, μπήκα στο μετρό, ξαναβγήκα, περπάτησα την πόλη. Με τις ώρες. Με τις μέρες. Το ποτάμι, οι γέφυρες, πεζόδρομοι φουλ. Τελικά τους συνάντησα. Άλλους κατά πρόσωπο, άλλους μπαίνοντας στα σοκάκια τούς είδα φευγαλέα να παίρνουν τη στροφή. Στο βιβλιοπωλείο της Σίλβια Μπιτς, τον Χέμινγουεϊ, τον Τζόυς και τον Χένρι Μίλλερ, πιο πέρα τη Γερτρούδη Στάιν.

Μπήκα στα στέκια τους, γύρεψα τις γωνιές τους. Τους πέτυχα! Στα καφέ, δίπλα μου, να γράφουν τα σουρεαλιστικά τους μανιφέστα, ο Αντρέ Μπρετόν και ο Πολ Ελιάρ. Ποιος δεν έζησε εδώ ή … ποιος δεν θάφτηκε!

Σε μια πόλη γλυκό του κουταλιού, με το φωτεινό της κερασάκι στητό στη μέση και το υδάτινο κουταλάκι της στην άκρη. Δε φαίνεται να γνώρισε ποτέ το νταβατζιλίκι της αντιπαροχής. Κτίρια παλιά, δρόμοι να τους περπατήσεις, πεζόδρομοι να τους μετρήσεις πέτρα – πέτρα, ποδήλατα δημοτικά να τα νοικιάσεις παντού (αβανδάλιστα).

Και τη νύχτα, που το ρευστό βγαίνει στους δρόμους, βάζεις τα καλά σου έστω και αν δεν τα έχει υπογράψει η ιθαγενής Κοκό, την πιο καλή σου διάθεση δηλαδή, την ερωτική και ξαμολιέσαι. Και την ψάχνεις … την Ζοζεφίν Μπέικερ, άφωνος σε μια πόλη υγρή, θαμώνας των Φολί Μπερζέρ, νάτη, την βλέπεις, σκέτη «Λολίτα» του Ναμπόκοφ.

Ναι, ξέρω. Δεν είναι αυτή όλη η αλήθεια. Ναι, ναι, «η πόλη έχει και την άλλη της όψη». Ναι, ξέρω, «ο Σαρκοζί». Ναι, ναι, «τα προάστεια». Δε με νοιάζει αυτή τη στιγμή. Δε με ενδιαφέρει η «πραγματικότητα». Σταματήστε να βολεύεστε με τις αλήθειες των άλλων. Κοιτάξτε πρώτα τη δική σας.

Πώς κλείνεις ραντεβού με το απρόοπτο; Δεν κλείνεις! Απλώς δεν το εμποδίζεις, γι’ αυτό και δε σε χαλάει η όποια έκβαση του, γι’ αυτό και «ταξίδι»!

Au revoir!

                                                                                                       04/10