a stoned Bacchus in Athens

image

Πολυσύχναστος δρόμος στο κέντρο. Καρό καλόγουστο πουκάμισο, σγουρό βακχικό μαλλί, ηδυπαθές πρόσωπο και εξωτικά χείλη. Σαν να βγήκε μόλις από πίνακα του Caravaggio. Καθόταν στο πεζοδρόμιο και κάτι καθάριζε επιμελώς. Με την φαντασία μου, τον πέρασα για Γαλλάκι που αράζει καταμεσής του δρόμου να καθαρίσει το μήλο του για πρωινό. Τότε ήταν που είδα τη σύριγγα. Και μετά με κοίταξε και χαμογέλασε σα να μου έλεγε «δε ξέρω για σένα, αλλά εγώ σε λίγο θα είμαι… αλλού». 

Δεν είναι το πρώτο πρωί που τρυπιούνται μπροστά μου. Είναι που σήμερα δε μου πήγε καν το μυαλό! Θες ο δρόμος, θες η εμφάνιση του; Και είναι που αμέσως μετά, το μυαλό μου… πήγε λίγα στενά παρακάτω, έξω από ένα θέατρο που το φρουρούν… αστυνομικές δυνάμεις! Και οι έμποροι κυκλοφορούν ελεύθεροι.

Η πρέζα στην Αθήνα πάει σύννεφο και εμείς καταγγέλλουμε την Τέχνη.

Μαλάκα Έλληνα, αν η μαλακία ήταν πρέζα, θα ήσουν τσάμπα μαστουρωμένος!

codepoetry: ένα παιχνίδι ποίησης μέσα στην πόλη

image
Και εκεί που πηγαίνω μια συνηθισμένη βόλτα στα Εξάρχεια, βλέπω σ’ ένα τοίχο αυτό το QR code.

Έβγαλα το κινητό και χρησιμοποιώντας την κατάλληλη εφαρμογή, μου αποκαλύφθηκε… ένα ποίημα.

Ενθουσιάστηκα!  Ίσως αν έβλεπα το ποίημα κατευθείαν γραμμένο στον τοίχο να μην το διάβαζα ή να μη μου άρεσε αυτή η επιλογή.

Όμως το γεγονός ότι κάποιος είχε σκεφτεί να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία και να την παντρέψει τόσο εύστοχα με την ποίηση σε αυτό το όμορφο παιχνίδι με τους περαστικούς, το βρήκα εξαιρετικό. Ακριβώς γιατί «έκρυψε» την ποίηση κατά αυτόν τον τρόπο. 

Δε θα αποκαλύψω το κείμενο που διάβασα. Αν όμως συναντήσετε κάτι παρόμοιο, σταθείτε ένα λεπτό και σκανάρετέ το με το κινητό σας.

Γιατί τι άλλο μπορεί να ομορφύνει αυτήν την καθημερινότητα, αν όχι η κρυμμένη ποίηση της;

Ενός λεπτού…ανοιξιάτικος Κωνσταντίνος Βήτα

Τελευταία ημέρα Μαρτίου 2012 στο Gagarin205. Τράβηξα ένα λεπτό απ’ το κινητό μου. Με μπόλικη μπίρα, παλιά και καινούργια κομμάτια. Για τα καινούργια, πάλι γράφτηκαν σχόλια τύπου “μα πώς είναι δυνατόν σε μια τόσο δύσκολη για την Ελλάδα περίοδο να βγάζει τόσο χαρούμενα τραγουδάκια;” Οι γνωστοί “κλητήρες της ζωής”. Άστους.

Είναι τόσο διαφορετική αυτή η Άνοιξη από τις προηγούμενες. Τόσο πιο δύσκολη. Παλιά είχα γράψει “Άνοιξη το λεν, μα τίποτα δεν άνοιξε”. Τώρα όμως χρειάζεται να βλέπουμε τα πράγματα λίγο αλλιώς.

ποτήρια μισογεμάτα, άσκοπες αμέτρητες ώρες δουλειάς, nomoney stories, φτου και απο την αρχή, κόντρα αισθήματα, πλάγιες ματιές, αβέβαια ανακατέματα, πρωτόγνωρες κινήσεις σου να τις αισθάνεσαι αμήχανος, καθηλώσεις, σφυρίγματα τραγουδιών όταν περπατάς, χαμόγελα στο πουθενά. Λίγο περισσότερος χρόνος να υπήρχε μόνο.

Απόπειρες είναι η ζωή μας. Δε γίνεται κάθε φιλί να είναι καλύτερο από το προηγούμενο…