η πολιτική ως κάλεσμα και επάγγελμα

Μαξ Βέμπερ – εκδόσεις Δώμα

Στο παρελθόν, η συνήθης αποζημίωση που πρόσφεραν οι ηγεμόνες, οι τροπαίουχοι κατακτηκές και οι επιτυχημένοι παραταξιακοί αρχηγοί ήταν φέουδα, δωρεές γης και κάθε λογής πρόσοδοι, ενώ μετά την ανάπτυξη της χρηματικής οικονομίας ήταν κυρίως έσοδα από πάσης φύσεως «τυχεράς». Σήμερα είναι θέσεις διαφόρων ειδών σε κόμματα, σ’ εφημερίδες, σε συνδικάτα, σε ασφαλιστικά ταμεία, σε δήμους και κρατικές υπηρεσίες, που τα διαθέτουν οι κομματικοί ηγέτες στους πιστούς συνεργάτες τους. Όλοι οι κομματικοί αγώνες δεν γίνονται μόνον στο όνομα ενός σκοπού αλλά προπάντων για τη μοιρασιά των δημόσιων αξιωμάτων.

στ’ αμπέλια

Σταύρος Ζουμπουλάκης – εκδόσεις Πόλις

Πολλοί σήμερα λένε και γράφουν για τη μεσογειακή διατροφή και για το πόσο υγιεινή είναι. Προφανώς δεν έχουν ζήσει σε μεσογειακό χωριό, μιλάνε για κάτι φανταστικό. Αληθεύει ακριβώς το αντίθετο. Κυριαρχούσε το τηγάνι. Όλα τηγανητά, και το κρέας, όταν υπήρχε, τηγανητό. Ασφαλώς επειδή υπήρχε λάδι. Το ψητό δεν φτουράει. Στο τηγανητό, που κολύμπαγε στο λάδι, μπορούσαν να βουτάνε πολλές μπουκιές ψωμί και να χορταίνουν.

η εποχή της υποκρισίας

Πέτρος Μάρκαρης – εκδόσεις Γραβριηλίδης

«Και πώς σας ήρθε η υπογραφή “Στρατιά των Εθνικών Ηλιθίων”, όταν είσαστε μόνο τέσσερις;»…
«Δεν είμαστε μόνο τέσσερις. Είμαστε ολόκληρη η μεσαία τάξη. Η μεσαία τάξη είναι η στρατιά των εθνικών ηλιθίων. Εμείς πληρώνουμε αναλογικά την πιο βαριά φορολογία, όταν άλλοι βρίσκουν πάντα των τρόπο να γλυτώνουν τους φόρους, όπως ο Φωκίδης. Εμείς κινδυνεύουμε να μείνουμε άνεργοι, είτε επειδή στα πενήντα μας είμαστε ακριβοπληρωμένοι και με περιορισμένο εργάσιμο μέλλον είτε επειδή κλείνουμε τα μαγαζιά μας λόγω της κρίσης. Εμείς πληρώναμε μια ζωή τα ταμεία, και τώρα, όταν βγαίνουμε στην σύνταξη, κόβουν πρώτα και απανωτά τις δικές μας συντάξεις. Δεν είμαστε βολεμένοι, δεν ανήκουμε στο πελατειακό κράτος, δουλεύουμε σκληρά, και το κράτος μάς επιβραβεύει με τα μεγαλύτερα βάρη. Η μεσαία τάξη είναι η στρατιά των εθνικών ηλιθίων.»

εάν αυτό είναι ο άνθρωπος

Primo Levi – εκδόσεις Άγρα

Πόσο αδύναμη είναι η σάρκα μας! Έχω πλήρη συναίσθηση του πόσο μάταιες είναι αυτές οι ονειροπολήσεις των πεινασμένων αλλά δεν είμαι η εξαίρεση στον κανόνα και μπροστά στα μάτια μου χορεύουν τα ζυμαρικά που μόλις είχαμε ετοιμάσει η Βάντα, η Λουτσιάνα, ο Φράνκο κι εγώ, στο στρατόπεδο διαλογής στην Ιταλία, όταν ξαφνικά ήρθε η είδηση ότι την επομένη θα φεύγαμε για το Άουσβίτς. Κι ενώ τρώγαμε (τόσο ωραία κίτρινα και δεμένα) τα αφήσαμε στη μέση, οι ανόητοι, οι παράλογοι: Αν ξέραμε!

η θεραπεία των αναμνήσεων

Φανατικός εφημεριδοφάγος, δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το καθημερινό φύλλο. Σε αντίθεση με συναδέλφους που ξημεροβραδιάζονταν στο ίντερνετ, εγώ μισούσα να διαβάζω από την οθόνη του υπολογιστή… Όσες προσπάθειες είχα κάνει να διαβάσω χρησιμοποιώντας οθόνες αφής διαφορετικού μεγέθους, είχαν πέσει στο κενό. Τα χέρια μου αποζητούσαν το τυπωμένο χαρτί, η μύτη μου είχε συνηθίσει την αχνή έστω μυρωδιά του μελανιού, τ’ αυτιά μου τον ήχο των σελίδων που γύριζαν.

το παιδί

Ήμουν οχτώ χρονών και του πήγα με το κανάτι γάλα απ’ την αγελάδα μας. Καθόταν στη σάλα με το φανελάκι, μ’ έναν ξεθυμασμένο ανεμιστήρα στο πρόσωπο. Έτρωγε κεράσια από μια γαβάθα. Ήταν τότε πενηνάρης. Δεν δούλευε πια, η λίμνη του ‘χε πάρει τα κτήματα. Είχε χτιστεί το φράγμα, ο Αλιάκμονας πλημμύρισε τον κάμπα. Απ’ τα εξήντα στρέμματα τού είχαν μείνει δύο, στην όχθη της λίμνης. Κάτω απ’ το νερό είχαν θαφτεί οι αγροί με το κριθάρι, ένα μικρό μαντρί και το σπίτι όπου ξεκουράζονταν οικογενειακώς όταν βράδιαζε και δεν πρόφταιναν να ανηφορίσουν στο χωριό. Όλ’ αυτά τα απαλλοτρίωσε η ΔΕΗ για το έργο. Ο Γιάννης ζούσε με τα λεφτά της αποζημίωσης.