Καθότι οι ξαφνικές παρεμβολές αισθησιακών κλιπ στις ντόπιες ταινίες έφερναν σε δύσκολη θέση τους ελαφρώς αναγνωρίσιμους ηθοποιούς που ζούσαν στην περιοχή, ο κινηματογράφος «Ελγιαζάρ» δεν έπαιζε τις πρώτες ερωτικές τούρκικες ταινίες, όπου οι Τούρκοι ηθοποιοί εμφανίζονταν με το σώβρακο. Έτσι οι περισσότερες ήταν εισαγόμενες. Δεν του άρεσε που οι μεταγλωττισμένες στα τούρκικα ιταλικές ταινίες παρουσίαζαν τη μανιακή με το σεξ γυναίκα ως αθώα και άμυαλη. Ενοχλούνταν όταν οι ήρωες στις γερμανικές ταινίες, στις σκηνές σεξ, τις οποίες περίμενε με τόση ανυπομονησία, έλεγαν χωρατά όλη την ώρα, σαν να επρόκειτο για κάτι γελοίο. Μάλιστα, απορούσε και εκνευριζόταν με τις γυναίκες στις γαλλικές ταινίες, οι οποίες έτρεχαν αμέσως στο κρεβάτι, χωρίς καν να ψάχνουν για αφορμή. Επειδή όλες αυτές οι γυναίκες, αλλά και οι άντρες που τις κυνηγούσαν, μιλούσαν τα τούρκικα του ίδιου μεταγλωττιστή, καμιά φορά ο Μεβλούτ είχε την εντύπωση πως έβλεπε πάντα την ίδια ταινία. Οι σκηνές που τραβούσαν τους θεατές στον κινηματογράφο πάντοτε αργούσαν. Με αυτό τον τρόπο συνηδειτοποίησε, στα δεκαπέντε του χρόνια, ότι η σεξουαλικότητα είναι ένα θαύμα που πάντα σε κρατάει σε αναμονή.