Of course, some days the muses may not visit me. When this occurs, I accept the situation with equanimity and give myself permission to write a clumsy first draft and vigorously edit it later. This approach is possible because I understand that my intrinsic self-worth is separate from my talent and my productivity, and because I know that I am deserving of love even if my writing is not very good.

Hallie Cantor

Ελευθερία είναι η άρση, το ρίσκο, ο θάνατος των ευκολιών, το φως στα πράγματα, η λογική και η ευαισθησία, η προκοπή, το δικαίωμα στο λάθος, η επανανοηματοδότηση των εννοιών, η αισιοδοξία που πηγάζει από το δίκιο, η φωτιά που κρατά η αθωότητα, το γύρισμα της πλάτης στη σιγουριά και την απόλυτη αλήθεια των ζωντανών νεκρών.

fayum at ikariamag.gr

Δεν είναι καινούργια πράγματα αυτά. Από τη μέλαινα χολή του Ιπποκράτη που προκαλούσε δυσθυμία, φόβο και εν τέλει μελαγχολία, μέχρι τον Αριστοτέλη που στο «Μελαγχολία και ιδιοφυΐα» (εκδ. Άγρα) αναρωτιέται «Για ποιον λόγο όλοι όσοι έχουν αναδειχθεί εξαίρετοι στη φιλοσοφία ή στην πολιτική ή στην ποίηση ή στις τέχνες είναι εµφανώς µελαγχολικοί;», οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν ότι η Κούραση της καρδιάς, τα πεσμένα κέφια της ύπαρξης, είναι γνώρισμα των ποιητών και δεν πρέπει να δαιμονοποιείται, διότι είναι απλώς έκκριση ενός χυμού. Δεν φταίει ο άνθρωπος, αλλά κάτι οργανικό, στο σώμα του. Όπως όταν σπάει, ας πούμε, μια ηρωίδα του Τενεσί Ουίλιαμς. Αυτή η σακατεμένη μουσική που βγαίνει από τη νευρασθένειά της, έτσι όπως είναι ανίκανη να κάνει την παραμικρή πρακτική κίνηση, πόσο μάλλον δουλειά, έχει κάτι καλλιτεχνικό εν τη δυσπραγία του.

http://www.lifo.gr/print/editorial/118895

Άρση της μελαγχολίας σημαίνει να ξέρεις ότι ο χρόνος δεν περιμένει, να νιώθεις βαθιά ότι, όπως λέει κι η παροιμία των μέθυσων της Ωβέρνης που παρέθεσα στα γαλλικά ως μότο, «ποτέ δεν θα ξαναπιούμε τόσο νέοι», σημαίνει να ξέρεις ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στην τόσο σύντομη ζωή μας συντελούνται στο κρεβάτι και στο τραπέζι αρχικά και ύστερα στους δρόμους, σημαίνει να ξέρεις μονάχα με τους όμοιούς σου κι αδελφούς σου, όπως το ήθελε ο Μπωντλαίρ, να σμίγεις, να ονειρεύεσαι, να δρας, ώστε να λες πιο συχνά «Ωρεβουάρ» και λιγότερο συχνά «Αντίο».
Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
Αθήνα, 23 Ιουνίου 2016
[Η 46η συνεργασία μας με το Ηδύφωνο/ Κείμενα © George-Icaros Babassakis / Φωτογραφίες © Marili Zarkou ]

https://www.facebook.com/gbabassakis/posts/801280326638980

Η διαφορά είναι κόσμημα! Κόσμημα ενός κόσμου πολύχρωμου, μιας ζωής που ακριβώς επειδή είναι σύντομη σαν μπλόφα και διάστικτη από δυσκολίες και διαψεύσεις πρέπει να γίνεται γιορτή, βεβιασμένη έστω.

http://www.lifo.gr/mag/columns/5729