παλιό ΠΑΣΟΚ το ορθόδοξο (2)

Σοσιαλιστικές Ιστορίες ’80s – ’90s – εκδόσεις iWrite

Το σήμα κατατεθέν του όμως ήταν το περισπούδαστο πασοκομούστακο. Δεν ήταν τσιγκελωτό σαν του Γιάννη Χαραλαμπόπουλου. Δεν ήταν «της περιφέρειας, σαν του Δημήτρη Ρέππα ή του Ανδρέα Φούρα». Δεν ήταν διστακτικό σαν του Κώστα Γείτονα, ούτε καν καλλιτεχνικό σαν του Μπουγιουκλάκη. Είχε ένα ειδικό βάρος. Είχε κύρος, είχε μια αυτονομία. Νόμιζες πως τα βράδια θα ξεκόλλαγε το μουστάκι να πάει στο ψυγείο να ανοίξει να πιεί μια μπύρα και τα χαράματα θα επανερχόταν στην θέση του.

παλιό ΠΑΣΟΚ το ορθόδοξο

Σοσιαλιστικές Ιστορίες ’80s – ’90s – εκδόσεις iWrite

Έχοντας τα λουλούδια στο ένα χέρι και το Cutty Sark στο άλλο, διαβαίνω την εξώπορτα του σπιτιού μου στο Κολωνάκι. Βλέπω τη γυναίκα μου να κάθεται στο σαλόνι και να παρακολουθεί στην τηλεόραση κάποια εκπομπή μαγειρικής. Καθώς τη βλέπω, της σκάω ένα φιλί και της δίνω τα λουλούδια, με το ζιβάγκο μου να καλύπτει με τέχνη όλα τα προηγούμενα σημάδια έρωτα. Ύστερα, κάθομαι στο τραπέζι και προσποιούμενος ότι πεινάω, ανάβω ένα πούρο, το οποίο την ώρα που καπνίζω, η σκέψη μου μεταφέρεται στον ιδρυτή του κόμματος, ο οποίος άλλαξε τη ζωή και την κοσμοθεωρία μου. Κάπως έτσι, αποφασίζω να απομακρύνω τη γυναίκα μου από την τηλεόραση και να αλλάξω το πρόγραμμα της με βιντεοκασέτες παλιότερων ομιλιών του ηγέτη, ώστε να προετοιμαστώ κατάλληλα για τη γιορτινή νύχτα. «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» αναφώνησα για να με ακολουθήσει η γυναίκα μου «έξω οι οι βάσεις του θανάτου».

η πολιτική ως κάλεσμα και επάγγελμα

Μαξ Βέμπερ – εκδόσεις Δώμα

Στο παρελθόν, η συνήθης αποζημίωση που πρόσφεραν οι ηγεμόνες, οι τροπαίουχοι κατακτηκές και οι επιτυχημένοι παραταξιακοί αρχηγοί ήταν φέουδα, δωρεές γης και κάθε λογής πρόσοδοι, ενώ μετά την ανάπτυξη της χρηματικής οικονομίας ήταν κυρίως έσοδα από πάσης φύσεως «τυχεράς». Σήμερα είναι θέσεις διαφόρων ειδών σε κόμματα, σ’ εφημερίδες, σε συνδικάτα, σε ασφαλιστικά ταμεία, σε δήμους και κρατικές υπηρεσίες, που τα διαθέτουν οι κομματικοί ηγέτες στους πιστούς συνεργάτες τους. Όλοι οι κομματικοί αγώνες δεν γίνονται μόνον στο όνομα ενός σκοπού αλλά προπάντων για τη μοιρασιά των δημόσιων αξιωμάτων.

στ’ αμπέλια

Σταύρος Ζουμπουλάκης – εκδόσεις Πόλις

Πολλοί σήμερα λένε και γράφουν για τη μεσογειακή διατροφή και για το πόσο υγιεινή είναι. Προφανώς δεν έχουν ζήσει σε μεσογειακό χωριό, μιλάνε για κάτι φανταστικό. Αληθεύει ακριβώς το αντίθετο. Κυριαρχούσε το τηγάνι. Όλα τηγανητά, και το κρέας, όταν υπήρχε, τηγανητό. Ασφαλώς επειδή υπήρχε λάδι. Το ψητό δεν φτουράει. Στο τηγανητό, που κολύμπαγε στο λάδι, μπορούσαν να βουτάνε πολλές μπουκιές ψωμί και να χορταίνουν.

η θεραπεία των αναμνήσεων

Φανατικός εφημεριδοφάγος, δύσκολα θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το καθημερινό φύλλο. Σε αντίθεση με συναδέλφους που ξημεροβραδιάζονταν στο ίντερνετ, εγώ μισούσα να διαβάζω από την οθόνη του υπολογιστή… Όσες προσπάθειες είχα κάνει να διαβάσω χρησιμοποιώντας οθόνες αφής διαφορετικού μεγέθους, είχαν πέσει στο κενό. Τα χέρια μου αποζητούσαν το τυπωμένο χαρτί, η μύτη μου είχε συνηθίσει την αχνή έστω μυρωδιά του μελανιού, τ’ αυτιά μου τον ήχο των σελίδων που γύριζαν.

το παιδί

Ήμουν οχτώ χρονών και του πήγα με το κανάτι γάλα απ’ την αγελάδα μας. Καθόταν στη σάλα με το φανελάκι, μ’ έναν ξεθυμασμένο ανεμιστήρα στο πρόσωπο. Έτρωγε κεράσια από μια γαβάθα. Ήταν τότε πενηνάρης. Δεν δούλευε πια, η λίμνη του ‘χε πάρει τα κτήματα. Είχε χτιστεί το φράγμα, ο Αλιάκμονας πλημμύρισε τον κάμπα. Απ’ τα εξήντα στρέμματα τού είχαν μείνει δύο, στην όχθη της λίμνης. Κάτω απ’ το νερό είχαν θαφτεί οι αγροί με το κριθάρι, ένα μικρό μαντρί και το σπίτι όπου ξεκουράζονταν οικογενειακώς όταν βράδιαζε και δεν πρόφταιναν να ανηφορίσουν στο χωριό. Όλ’ αυτά τα απαλλοτρίωσε η ΔΕΗ για το έργο. Ο Γιάννης ζούσε με τα λεφτά της αποζημίωσης.