Going Back

image

Όλα. Θες να τα γράψεις όλα μαζί. Να τα χωρέσεις όλα στο χαρτί, όπως και στη ζωή:

Για το καλοκαίρι πριν τις διακοπές -που συνήθιζε να είναι το καλύτερο σου- για τις ετοιμασίες για το νησί -ψυχικές γιατί κατά τα άλλα, τι; Ένα μπλουζάκι και 3 βιβλία θα πάρεις. Ίσως κι ένα λουλουδάτο -ναι- πουκάμισο να πιεις κανένα ποτό σαν άνθρωπος- για το νέο βιβλίο που μυρίζει ακόμα χαρτί και το αρπάζεις ξαφνικά από τη βιβλιοθήκη και το κρατάς λες και θα του σκάσεις ένα φιλί, για ένα τραγούδι το Phil Collins που παίζει στο repeat απ’ το πρωί.

Να βάλουμε ντιβάνια στο σπίτι. Να το γεμίσουμε. Να κολλάνε στους τοίχους, τόπους τόπους στο σαλόνι. Αυτά, με τους -θεέ μου, τι λέξη- σουμιέδες που τρίζουν και τα τόσο λεπτά στρώματα σαν τα ζελεδάκια «σκουλήκια». Αυτά που διπλώνουν και τα ανεβάζεις στο πατάρι, αλλά δεν δίπλωσαν ποτέ γιατί στα σπίτια αυτά πάντα ερχόταν κόσμος να ανοίξει τα μονοπάτια εκείνα όπου όλα πάνε καλά.

Να ξαπλώνουμε τα μεσημέρια. Όπου βρει ο καθένας, όπου τον χτυπήσει ο Αύγουστος, όπου τον βρει. Στα ντιβάνια αυτά, που έχουν ακόμα σκιές από νυχτικά με κρόσια. Να κλείνουμε τα μάτια και να περιμένουμε να έρθει η σειρά μας, να μας χτυπήσει ο ανεμιστήρας στη ημι-περιστροφή του. Τόσο λίγο και μετά να περιμένουμε ξανά. Να κουνήσει σαν καλάμια τις τρίχες στο κορμί, αυτό που εσένα σε ανατριχιάζει και εμένα τόσο με ηρεμεί. Μαζί και την έξω από το παντζούρι πόλη. Όλη την πόλη, εκτός του μεντεσέ στο απέναντι πλυσταριό.

Αυτά τα μεσημέρια. Ίδια, αιώνες τώρα. 10 χρόνια πριν, ακριβώς, στη Θεσσαλονίκη, ένα μεσημέρι, ολόιδιο, που σου ‘γραφα:

γι’ αυτό και εδώ
σε ένα άδειο σπίτι
σε μια άδεια πόλη
ποτίζω στους τοίχους τις σκιές
των κατεβασμένων παντζουριών
σκαρφίζομαι περιπέτειες νεροχύτη
στα κάστρα των άπλυτων ποτηριών.
ένα αθόρυβο πήγαινελα από δωμάτιο σε δωμάτιο
μην και χορταριάσει το χολ
και δεν βρουν το γυρισμό αυτοί που ‘φύγαν.

Απλώνω το χέρι σαν για να πιάσω παγούρι και παίρνω από το ράφι τις Εποχές της Ικαρίας. Τις ακουμπώ στο στήθος μου. Έχουν τη δροσιά που κρατάει το χαρτί όταν είναι στη σκιά. Σαν διαβατήριο τις βαστάω. Σαν παρασύνθημα μάλλον. Να μου επιτραπεί η είσοδος. Για να επιστρέψω, στα άλλα μεσημέρια, εκείνα του νησιού, που τα ντιβάνια γίνονται πεζούλες κάτω από τις πασχαλιές και τις συκιές. Που η αλμύρα στο κορμί κάνει τη δουλειά της. Που το ‘να μάτι μένει μισάνοιχτο ξαγρυπνώντας για την πρώτη φωνή του φίλου, εκείνη που θα κηρύξει το απογευματινό μπάνιο, το πιο ωραίο.

Πόσο χρειάζεσαι να επιστρέψεις σε αυτά τα μεσημέρια; 4:39 μόνο.

Και το τραγούδι ξαναρχίζει. Καλή επιστροφή. (Ραντεβού τον Σεπτέμβριο)

But thinking young and growing older is no sin
And I can play the game of life to win.

A little bit of courage is all we lack
So catch me if you can, I’m goin’ back.

ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ: “Στις Εποχές της Ικαρίας” – ελεύθερες πτήσεις 4

image

Ποια είναι η ιστορία της της Παλλικαρούς, του Πανταρούχα, της Κατσαρόλαινας και της Γριάς του Κακοπέρατου; Τι σχέση έχει ο Tom Waits με το καριώτικο ψωμί και ο Καπετάν Χοντρός με τον έλεγχο των τραπεζών; Τι συμβαίνει όταν συζείς με την Ψυχή και πώς αντιδράς όταν συναντάς έναν ζιφιό; Τι γυρεύει ο παπάς μέσα στο σακί και πώς γίνεται τα κουκιά να καθυστερήσουν το Πάσχα; Γιατί η Ικαρία είναι η Γη του επαναλαμβανόμενου τσιμπήματος και για ποιο λόγο ένας Ίκαρος κείτεται στη Γη της Σικελίας; Πώς συνεργάστηκε η NASA με την Ικαρία και από πού πανε για τα Ανεμοτάφια; Γίνεται μια Bubballoo να σου αλλάξει τη ζωή και πώς τα Λατάρια του Έρωτα ενισχύουν τον τουρισμό; Ποιοι είναι οι Νανούκ της Ικαρίας και πώς βρίσκει κανείς το νούμερο του Τραπάλου; Υπάρχει στ’ αλήθεια συνταγή για το Σουφικό και πότε, επιτέλους, θα φανεί το Καλή Αρχή; Μα τι, στο καλό, έχεις μαύρε κόρακα;

Εσύ, γνώρισες ποτέ σου, τους Ανθρώπους – Ικαρίες;

Οι ιστορίες, η Ιστορία, οι άνθρωποι, οι μνήμες και οι σκέψεις που μας ταξιδεύουν… στις Εποχές της Ικαρίας.

Με βαρκουλάκι στις Βρυξέλλες!

Την αφήγηση της Αργυρώς Τρυπουλά κατέγραψε η Ευφροσύνη Κουτσούτη για λογαριασμό του Κέντρου Τεκμηρίωσης, Έρευνας και Δράσης Ικαρίας. Τον δραματοποιημένο θεατρικό μονόλογο ερμήνευσε η Ηλέκτρα Τσακαλία σε παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε πέρσι στο metamatic:taf, στο πλαίσιο του àrtεις; fest, το οποίο οργάνωσε το διαδικτυακό περιοδικό ikariamag.

Η ηλικιωμένη γυναίκα παρακολουθούσε με ιδιαίτερη ένταση τη θεατρική παράσταση «Το βαρκουλάκι», μια δραματοποιημένη εκδοχή για την Κατοχή και την προσφυγιά, η οποία βασίστηκε σε αφήγηση της 94χρονης Ικαριώτισσας Αργυρώς Τρυπουλά.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Κωνσταντίνος Βατούγιος, στην κονσόλα των φώτων, δίπλα στο κοινό, ακούγοντας τα σχόλιά της, κατάλαβε: Ήταν και εκείνη μέσα στο βαρκουλάκι, κι έμενε στη δίπλα ακριβώς σκηνή από την Αργυρώ!

Η συγκλονιστική περιπέτεια της νεαρής τότε Ικαριώτισσας, η φυγή από το νησί προς τα Μικρασιατικά παράλια, ξαναζωντάνεψε απρόσμενα, με ένα ιδιότυπο σμίξιμο όσων αποκαλύπτονταν στη σκηνή και όσων διαδραματίζονταν, ψιθυριστά, στο ακροατήριο!

«Η Ιστορία όχι απλώς κάνει κύκλους αλλά πολλές φορές αυτοί οι κύκλοι έχουν την ανάποδη φορά» μας λέει ο σκηνοθέτης. «Από τις ίδιες ακτές που σήμερα δυστυχισμένοι άνθρωποι ξεβράζονται ή καταλήγουν για να σωθούν, πριν μερικά χρόνια έφυγαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας -για να σωθούν κι αυτοί- ακολουθώντας την ακριβώς αντίστροφη πορεία. Όχι πριν χιλιάδες χρόνια. Μόλις χτες. Οι δικοί μας άνθρωποι, που κάποιοι από αυτούς ακόμα ζουν».

Την αφήγηση της Αργυρώς Τρυπουλά κατέγραψε η Ευφροσύνη Κουτσούτη για λογαριασμό του Κέντρου Τεκμηρίωσης, Έρευνας και Δράσης Ικαρίας. Τον δραματοποιημένο θεατρικό μονόλογο ερμήνευσε η Ηλέκτρα Τσακαλία σε παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε πέρσι στο metamatic:taf, στο πλαίσιο του àrtεις; fest, το οποίο οργάνωσε το διαδικτυακό περιοδικό ikariamag. Σε σχετική συνέντευξή της η πρωταγωνίστρια είχε μιλήσει για κείμενο με δύο τινάγματα: ένα προς τη μνήμη, ένα προς τη λήθη («Αυγή», 18.12.15, http://www.avgi.gr/article/10971/6116244/arteis-trion-geneon-ikariake-paradose-se-perimenei-#).

Αύριο «Το βαρκουλάκι» θα παρουσιαστεί στην πρωτεύουσα του Βελγίου, με γαλλικούς υπότιτλους, στις «Ημέρες Ικαρίας», τις οποίες διοργανώνει ο Σύλλογος Φίλων Ικαρίας στις Βρυξέλλες.

Οι εκδηλώσεις άρχισαν χθες και συνεχίζονται σήμερα στο δημοφιλές εστιατόριο PHILEMA των Βρυξελλών με ικαριώτικες συνταγές από τον Μάνο Μακρυγιαννάκη, την Καλλιόπη Καρναβά και τον Νίκο Κουντούπη.

Το αφιέρωμα συνοδεύεται από μουσικές βραδιές, μαθήματα παραδοσιακού χορού από τη Χριστιάνα Κατσαρού και ικαριώτικο πανηγύρι (όχι, θα έλειπε!), με «Πράμνειο Οίνο» και με την ορχήστρα του Νίκου Πλάκα. Την Κυριακή, τελευταία ημέρα του αφιερώματος, θα προβληθεί η βραβευμένη ταινία του Λεωνίδα Βαρδαρού «LUDLOW, Οι Έλληνες στους πολέμους του άνθρακα». Αναφέρεται στην πιο βίαιη και αιματηρή σελίδα του εργατικού κινήματος στο Κολοράντο της Αμερικής το 1914, και στην άγνωστη συμβολή των Ελλήνων.

Όλα τα έσοδα των εκδηλώσεων θα διατεθούν σε κοινωνικά έργα και ιδιαίτερα στην ενίσχυση της τοπικής οργάνωσης «Βοήθεια στο σπίτι», που φροντίζει τους υπερήλικους του νησιού.

Το βαρκουλάκι δεν κρύβει τούτη τη φορά μέσα του πρόσφυγες. Μεταφέρει Ικαριώτες δημιουργούς και παραγωγούς, για να προβάλουν το νησί και να συγκεντρώσουν πόρους για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Καλοτάξιδο!

Κοσμάς Κέφαλος

avgi.gr