ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ: Το βαρκουλάκι ταξιδεύει, η γιαγιά κάνει ποδήλατο, η ρόδα γυρίζει και η αφεντιά μου ξαναγυρίζει

Στις Βρυξέλλες είχα πάει άλλες 2 φορές, για τουριστικούς λόγους. [Για την πρώτη μου επίσκεψη, διάβασε εδώ]. Αυτή τη φορά την επισκέφτηκα για έναν λόγο που δεν περίμενα ποτέ: «Το βαρκουλάκι», ο μονόλογος που διασκεύασα και σκηνοθέτησα το 2015 και τον ερμήνευσε η ηθοποιός Ηλέκτρα Τσακαλία στο πλαίσιο του àrtεις; fest 2015 που διοργάνωσε το ikariamag.gr, δέχτηκε πρόσκληση από τις “Ημέρες Ικαρίας στις Βρυξέλλες” [διάβασε το σχετικό αφιέρωμα του ikariamag.gr].

Οι πρόβες στην Αθήνα μάς έδωσαν δύναμη καθώς η παράσταση εξελίχθηκε με πολλά σημεία της να διαφέρουν από την αρχική εκδοχή. Έπρεπε όμως να ξεπεραστούν πολλά προβλήματα όπως ο υπερτιτλισμός στα γαλλικά αλλά και οι τεχνικές διευθετήσεις στον χώρο τον οποίο είχαμε στη διάθεση μας μόνο για μία ημέρα.

image

Τα καταφέραμε όμως και η Ηλέκτρα έδωσε τον καλύτερο της εαυτό. Έχω την (άκρως υποκειμενική βέβαια) εντύπωση πως η παράσταση “λειτούργησε” και καταφέραμε να περάσουμε την ιστορία, τα συναισθήματα και τις σκέψεις που θέλαμε στο κοινό που μας έκανε την τιμή να έρθει.

Ευτυχώς, είχα στη διαθεσή μου και 2 ολόκληρες ημέρες για να περπατήσω την πόλη. Έφτασα σε περιοχές που δεν είχα πάει τις προηγούμενες φορές [δες φωτογραφίες από την τωρινή αλλά και την πρώτη μου επίσκεψη εδώ], και φυσικά βόλταρα αρκετά, σχεδόν σε όλα τα κεντρικά σημεία και τις πλατείες των Βρυξελλών, τα οποία από τέλη Νοέμβρη μέχρι και τις αρχές του 2017, είναι όλα στολισμένα, γεμάτα χριστουγεννιάτικες μικρές καλόγουστες αγορές και λούνα παρκ.

Περπατώντας συνάντησα και μια ηλικιωμένη κυρία να… γυμνάζεται σε μια πλατεία! Ωραία ιδέα αυτή για όργανα γυμναστικής σε δημόσιους χώρους. Θα ήταν χρήσιμο και στην Ελλάδα, κυρίως για ηλικιωμένους ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα ή δε νοιώθουν άνετα να πάνε σε γυμναστήριο. Καλό καιρό έχουμε, πολιτισμένους – λολ  κατοίκους που δε θα τα βανδαλίσουν έχουμε, γιατί να μη βάλουμε κι εμείς; Δεν είναι δα και τρόλεϋ!

image

Σήμερα έβλεπα στις ειδήσεις όλο αυτό το ανέκδοτο με τη ρόδα στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα [Μητρόπολη myass] και θυμήθηκα την τεράστια ρόδα που είχε στηθεί κάτω από το σπίτι των φίλων [Νίκος & Κριστέλ] που με φιλοξένησαν. Φυσικά, εκείνη η ρόδα γύριζε [Επίσης οι τύποι έχουν υπέροχα, υπέροχα, υπέροχα καρουζέλ]. Φυσικά, όλοι οι δημόσιοι αυτοί χώροι ήταν γεμάτοι.

image

Και χάρηκα πάρα πολύ που τα τρομοκρατικά χτυπήματα δεν είχαν φοβήσει τους κατοίκους και τους επισκέπτες των Βρυξελλών οι οποίοι συνέχιζουν να δίνουν τον ρυθμό της δυτικής ζωής: Όλες οι φυλές του κόσμου, μπλεγμένες, να περπατούν, να διασκεδάζουν, να συζητούν, να γνωρίζονται. Υπήρχαν όμως παντού οπλισμένοι στρατιώτες, σημεία των καιρών.

image

A/ROMA: 4 χρόνια ανάσκελα, αιώνες μετά

image

Δε θα γράψω πολλά για το ταξίδι μου στη Ρώμη. Κυρίως γιατί έχει περάσει καιρός (Μάρτιος ’16) και ξεχνώ. Ίσως και καλύτερα, για να γράψω μόνο την ουσία, το συμπέρασμα στο οποίο κατέληξα τότε και ακόμα το θυμάμαι.

Να πω εδώ πως όταν μιλάω για συμπέρασμα δεν εννοώ ότι η Ρώμη είναι τάδε ή Ιταλοί είναι έτσι κλπ κλπ. Δε μου αρέσουν οι γενικότητες και ποτέ δεν έχω την ανάγκη να καταλήξω σε συμπεράσματα. Πουθενά. Ας το πούμε λοιπόν, «μια σκέψη» που μου γεννήθηκε περπατώντας στους δρόμους της Ρώμης και … τρώγοντας:

Στην Ιταλία είχα ξαναπάει πολλές φορές. Κυρίως στη Βόρεια όταν σπούδαζα στη Λουμπλιάνα της Σλοβενίας. Στη Ρώμη όμως ποτέ. Τι να πει κανείς για την ποικιλία και το μέγεθος των αρχαιοτήτων σε αυτή την πόλη. Πάντου: όπου κι αν γυρίσεις, σε όποιο σοκάκι κι αν στρίψεις θα πέσεις πάνω σε ένα μνημείο / μουσείο / ιστορικά κτήρια κλπ. Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλη δυτική μητρόπολη με τέτοια γκάμα! Εξήγηση φυσικά υπάρχει αν κοιτάξει κανείς τoν Ρωμαϊκό πολιτισμό αλλά και την ικανότητα που είχαν οι Ρωμαίοι να προσετερίζονται πολιτισμούς, να τους αντιγράφουν και να τους αποδίδουν με το –περίπου- δικό τους ύφος και μέγεθος.

Τόσοι και τόσοι άνθρωποι έφαγαν τη ζωή τους στα θέμελια, στα εργαστήρια, στα γιαπιά και στις ταράτσες της Ρώμης δουλεύοντας ξανά και ξανά πάνω στην Τέχνη τους, βάζοντας τα όρια της ένα μέτρο πιο κει. Ο Μιχαήλ Άγγελος, ας πούμε, που πέρασε 4 χρόνια ανάσκελα στις σκαλωσιές του ταβανιού της Καπέλας Σιξτίνα για να ολοκληρώσει το αξεπέραστο αυτό έργο.

Και όχι μόνο, περπατώντας τους δρόμους της Ρώμης, ανάμεσα στα σύγχρονα μαγαζιά και τα τουριστικά στέκια μετράς πόσος χρόνος αφιερώθηκε σε όλα αυτα τα δημιουργήματα. Αλλά και πόσος χώρος ε; Τι σημασία είχε η Τέχνη για τη ζωή των ανθρώπων κατά περιόδους και πόσο αυτή η παραγωγή εξαπλωνόταν σε κάθε μορφή της πόλης. Από τη ζωγραφική στην αρχιτεκτονική και από εκεί στη γλυπτική, το θέατρο και την ποίηση.

Βλέπεις όμως και πόση σημασία έχει για κάποιες πόλεις και σήμερα, ό,τι τους έχει παραδοθεί από το χτες. Πόσο το σέβονται, πόσο το αναδεικνύουν, πόσο το εκμεταλλεύονται.

Με τόσο περπάτημα, κάποια στιγμή πεινάσαμε και μπήκαμε τυχαία και βιαστικά – μια που έβρεχε-σε ένα εστιατόριο. Έφερνε σε ταβέρνα περισσότερο. Τίποτα σπουδαίο. Και το φαγητό της τελικά. Μετριότατο. Όμως, όσοι ώρα καθίσαμε, έμπαινε κόσμος και έβγαινε συνέχεια. Δεν ήταν γεμάτο ποτέ το μαγαζί, όμως είχε συνέχεια κίνηση, κυρίως από τουρίστες. Και σίγουρα όχι εξαιτίας του φαγητού που προσέφερε ή της διαφήμισης που (σίγουρα και ποτέ δεν) έκανε.

Γιατί είχε κίνηση αυτό το μαγαζί; Μα γιατί φυσικά ο Ντα Βίντσι πέρασε έφαγε την πλάτη του 4 χρόνια στις σκαλωσιές της Καπέλα Σιξτίνα.

Κακά τα ψέματα:

– Η εμπορική κίνηση και η οικονομική ανάπτυξη, πάντα και παντού, δημιουργούσε άνθιση του πολιτισμού.
– Ο σεβασμός και η αξιοποίηση των παραγώμενων του πολιτισμού φέρνει εμπορική κίνηση και οικονομική ανάπτυξη ακόμα και χρόνια, πολλά χρόνια μετά.

Αθήνα ακούς;

[Δες εικόνες από το ταξίδι μου στη Ρώμη στο fayumpix.tumblr.com]