ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ: Το βαρκουλάκι ταξιδεύει, η γιαγιά κάνει ποδήλατο, η ρόδα γυρίζει και η αφεντιά μου ξαναγυρίζει

Στις Βρυξέλλες είχα πάει άλλες 2 φορές, για τουριστικούς λόγους. [Για την πρώτη μου επίσκεψη, διάβασε εδώ]. Αυτή τη φορά την επισκέφτηκα για έναν λόγο που δεν περίμενα ποτέ: «Το βαρκουλάκι», ο μονόλογος που διασκεύασα και σκηνοθέτησα το 2015 και τον ερμήνευσε η ηθοποιός Ηλέκτρα Τσακαλία στο πλαίσιο του àrtεις; fest 2015 που διοργάνωσε το ikariamag.gr, δέχτηκε πρόσκληση από τις “Ημέρες Ικαρίας στις Βρυξέλλες” [διάβασε το σχετικό αφιέρωμα του ikariamag.gr].

Οι πρόβες στην Αθήνα μάς έδωσαν δύναμη καθώς η παράσταση εξελίχθηκε με πολλά σημεία της να διαφέρουν από την αρχική εκδοχή. Έπρεπε όμως να ξεπεραστούν πολλά προβλήματα όπως ο υπερτιτλισμός στα γαλλικά αλλά και οι τεχνικές διευθετήσεις στον χώρο τον οποίο είχαμε στη διάθεση μας μόνο για μία ημέρα.

image

Τα καταφέραμε όμως και η Ηλέκτρα έδωσε τον καλύτερο της εαυτό. Έχω την (άκρως υποκειμενική βέβαια) εντύπωση πως η παράσταση “λειτούργησε” και καταφέραμε να περάσουμε την ιστορία, τα συναισθήματα και τις σκέψεις που θέλαμε στο κοινό που μας έκανε την τιμή να έρθει.

Ευτυχώς, είχα στη διαθεσή μου και 2 ολόκληρες ημέρες για να περπατήσω την πόλη. Έφτασα σε περιοχές που δεν είχα πάει τις προηγούμενες φορές [δες φωτογραφίες από την τωρινή αλλά και την πρώτη μου επίσκεψη εδώ], και φυσικά βόλταρα αρκετά, σχεδόν σε όλα τα κεντρικά σημεία και τις πλατείες των Βρυξελλών, τα οποία από τέλη Νοέμβρη μέχρι και τις αρχές του 2017, είναι όλα στολισμένα, γεμάτα χριστουγεννιάτικες μικρές καλόγουστες αγορές και λούνα παρκ.

Περπατώντας συνάντησα και μια ηλικιωμένη κυρία να… γυμνάζεται σε μια πλατεία! Ωραία ιδέα αυτή για όργανα γυμναστικής σε δημόσιους χώρους. Θα ήταν χρήσιμο και στην Ελλάδα, κυρίως για ηλικιωμένους ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα ή δε νοιώθουν άνετα να πάνε σε γυμναστήριο. Καλό καιρό έχουμε, πολιτισμένους – λολ  κατοίκους που δε θα τα βανδαλίσουν έχουμε, γιατί να μη βάλουμε κι εμείς; Δεν είναι δα και τρόλεϋ!

image

Σήμερα έβλεπα στις ειδήσεις όλο αυτό το ανέκδοτο με τη ρόδα στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα [Μητρόπολη myass] και θυμήθηκα την τεράστια ρόδα που είχε στηθεί κάτω από το σπίτι των φίλων [Νίκος & Κριστέλ] που με φιλοξένησαν. Φυσικά, εκείνη η ρόδα γύριζε [Επίσης οι τύποι έχουν υπέροχα, υπέροχα, υπέροχα καρουζέλ]. Φυσικά, όλοι οι δημόσιοι αυτοί χώροι ήταν γεμάτοι.

image

Και χάρηκα πάρα πολύ που τα τρομοκρατικά χτυπήματα δεν είχαν φοβήσει τους κατοίκους και τους επισκέπτες των Βρυξελλών οι οποίοι συνέχιζουν να δίνουν τον ρυθμό της δυτικής ζωής: Όλες οι φυλές του κόσμου, μπλεγμένες, να περπατούν, να διασκεδάζουν, να συζητούν, να γνωρίζονται. Υπήρχαν όμως παντού οπλισμένοι στρατιώτες, σημεία των καιρών.

image

2016, you did everything you could, but i’ll tell you “Goodbye” with a smile! #portrait #portraits #portraitphotography #makeportraits #selfportrait #smile #sonyimages #sonyalpha #sonya5000 #sonyphotography #vsco #vscocam #man #wall #myself (at Athens, Greece)

Ένα απ’ τα
ομορφότερα πράγματα που είδα στην Ελλάδα, είναι οι πλανόδιοι μουσικοί. –
Συναντάς συχνά στα χωριά δυο ανθρώπους που πάνε μαζί. Φορούν μεγάλα πανωφόρια
από χοντρό άσπρο μαλλί. Τα σκυλιά ουρλιάζουν ξωπίσω τους, και τους ακολουθούν
ωσότου τούτοι να καταφύγουν κάτω απ’ το υπόστεγο κάποιου σπιτιού. Έχοντας στο
κεφάλι κάτι σα μικρο μαύρο σαρίκι, πολύ φαρδύ, που τα δυο του άκρα τους
κρέμονται πάνω από τ’ αυτιά, ντυμένοι με κουρέλια και ποδεμένοι με πάνινα
σαντάλια, ο μεγαλύτερος φυσά μέσα σ’ ένα ασκό, και ο νεότερος κουβαλά στο
πλευρό του ένα μεγάλο δισάκι. Αφού βγάλουν το δίσκο φεύγουν και τα σκυλιά
πιάνουν το γαύγισμα.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή δοκίμασε το νέο της σπίτι

image

Δεν ξέρω πόσοι έχετε επισκεφτεί το Πάρκο και το Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος αλλά αν όχι, να το κάνετε σύντομα.

Εχτές Τετάρτη, η Εθνική Λυρική Σκηνή μετακόμασε στο νέο της σπίτι και έκανε το πρώτο ζωντανό ηχητικό τεστ παρουσία θεατών.  Η νέα σκηνή της Λυρικής βρίσκεται μαζί με τις κτιριακές εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, ως μία ενιαία εσωσκαφή κατασκευή, κάτω από τον λόφο του Κέντρου Πολιτισμού. Η πρόθεση του διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα Renzo Piano, ήταν να δημιουργηθεί ένας «Τόπος», ένας νέος χώρος που θα φιλοξενήσει το ΚΠΙΣΝ, μέσα από την ανύψωση της γης, που δημιουργεί ένα λόφο με ήπια ανοδική κλίση. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν και η νέα σκηνή της Λυρικής άνοιξε επιτέλους τις πόρτες της!

image

Για να πάρετε μία γρήγορη συνολική ιδέα για τι πράγμα μιλάμε, αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Κέντρου: «Η νέα Λυρική Σκηνή, έκτασης 28.000 τμ, είναι ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα, σχεδιασμένη ώστε να αναβαθμίζει την εμπειρία της όπερας, τόσο για τους επισκέπτες, όσο και για τους καλλιτέχνες. Η κορυφαία της ακουστική, οι τεχνολογικές δυνατότητες, η ευελιξία στην εναλλαγή σκηνικών και η αισθητική της, την καθιστούν έτοιμη για άμεση συμμετοχή στο διεθνές λυρικό στερέωμα και ικανή να ανταποκριθεί ακόμα και στις πλέον τεχνολογικά απαιτητικές παραστάσεις. Η κύρια αίθουσα είναι σχεδιαστικά αντάξια των καλύτερων λυρικών θεάτρων της Ευρώπης, και η διαμόρφωσή της με πολλαπλές σκηνές διευκολύνει την αποτελεσματική αλλαγή σκηνικών, καθώς και τη φιλοξενία πολύπλοκων παραγωγών. Ο άρτιος σχεδιασμός της κύριας αίθουσας θα αντικατοπτρίζεται σε υψηλής ποιότητας βοηθητικούς χώρους που συμπεριλαμβάνουν υπερσύγχρονα καμαρίνια, χώρους για δοκιμές, αίθουσες εκγύμνασης και εργαστήρια ενδυμασιών”.

Ο χώρος μέσα στο θέατρο είναι εντυπωσιακός.

image

Ακόμα περισσότερο, ο θόλος που ευνοεί την ορθή διάχηση του ήχου.

image
image

Όλα μα όλα είναι κατασκευασμένα ώστε η τελική απόδοση του ήχου να είναι τέλεια.

image
image

Ένα περίεργο κατασκεύασμα κρεμόταν μέχρι να αρχίσουν οι δοκιμές, από την οροφή, κουνιόταν, υποψιάζομαι κατά τον ήχο, και ανεβοκατέβαινε και πιθανότατα κάτι μετρούσε.

image

Για να δοκιμαστούν λοιπόν όλες οι ηχητικές δυνατότητες αυτής της σκηνής, έπρεπε να γεμίσει το θέατρο. Όσοι είχαμε την τύχη να εξασφαλίσουμε την είσοδο μας σε αυτή τη δοκιμή, κάναμε ποδαρικό στη νέα σκηνή της Λυρικής (η εξωστρέφεια και η σύγχρονη ταυτότητα της οποίας, είναι εξαιρετική τον τελευταίο καιρό). Ο κόσμος ”χάζευε” τον χώρο και υπήρχε ένα καθολικό αίσθημα ανάτασης. 

image

Εκεί, μας δόθηκε το πρόγραμμα των δοκιμών και μας υποδέχτηκε ο ίδιος ο Renzo Piano.

image

Mας παρουσίασε τόσο τους αρχικούς αρχιτεκτονικούς στόχους όσο και τα τελικά τεχνολογικά επιτεύγματα που κυριαρχούν πια σε αυτή τη νέα σκηνή και έκανε λόγο για “ένα από τα πιο αθόρυβα θέατρα του κόσμου”. Ζήτησε όμως και τη δική μας απόλυτη σιωπή και κατανόηση γιατί οι ηχητικές δοκιμές και μετρήσεις θα ήταν πολύ απαιτητικές όσο και προηγμένες.

Και τα τεστ ξεκίνησαν…

Στη συνέχεια, οι καλλιτέχνες πήραν τις θέσεις τους και πραγματικά απολαύσαμε έναν ολοκάθαρο ήχο.

Μερικά από τα αποσπάσματα που ακούσαμε: Καρυοθραύστης του Τσαϊκόφσκι, Λόενγκριν του Βάγκνερ, Μποέμ του Πουτσίνι, Τραβιάτα του Βέρντι, Ο μαγικός αυλός του Μότσαρτ, κ.ά. Πραγματικά, ήταν σα να ακούς CD υψηλής πιστότητας, ηχογραφημένο και επεξεργασμένο σε στούντιο.

Δε μπορώ να περιγράψω πώς ακούστηκε η εκτέλεση του Πένθιμου Εμβατηρίου (φινάλε – έξοδος) του Ιππόλυτου (Μητρόπουλος). Αλήθεια δε μπορώ. Ήταν κάτι το καθηλωτικό.

Μετά το διάλειμμα, η σκηνή «άνοιξε» και οι μουσικοί τοποθετήθηκαν στην τάφρο.

image
image
image
image
image

Η ακουστική εμπειρία ήταν πλούσια και δεν έμειναν ικανοποιημένοι μόνο οι προσκεκλημένοι αλλά και ο φίλος μας ο Ντάμι δίπλα, που προφανώς κι εκείνος συμμετείχε μον δικό του τρόπο στη δοκιμή.

image

Όλα ολοκληρώθηκαν επιτυχώς και στη συνέχεια είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε στον περιβάλλοντα χώρο, εξίσου εντυπωσιακό. Τόσο εσωτερικά:

image
image

Όσο και εξωτερικά:

image
image

Όμορφη νύχτα, όμορφη πόλη. Οξυγόνο.

Πάμε να φύγουμε(;)

image

Έχω μια μικρή εταιρεία που προσπαθώ να την κρατήσω ανοιχτή με νύχια και με δόντια. Η πεσμένη εμπορική κίνηση και η φορολογία του κράτους που μου παίρνει πάνω από το 70% των κερδών, στενεύουν τα περιθώρια της ζωής της αλλά και τα δικά μου αποθέματα δύναμης.

Σήμερα, λόγω παρατεταμένης απεργίας της ΠΝΟ έχασα μια μεγάλη (για μένα) δουλειά που και ανάσα θα έδινε στην εταιρεία και θα έστελνε στους παραγωγούς στο νησί αρκετές χιλιάδες ευρώ. (Φανταστείτε τη συνολική απώλεια εσόδων για τα νησιά).

Αυτό όμως είναι το πρόβλημα; “Απεργία κάνουν και οι πιλότοι της Lufthansa!” Σωστά!

Σήμερα έχω μάθημα στο κέντρο και οι σταθμοί είναι ήδη κλειστοί λόγω της επετείου για τον Γρηγορόπουλο. Πριν, μια φίλη που δουλεύει στο κέντρο, μου έλεγε ότι σπάνε ήδη μάρμαρα στα πεζοδρόμια ενώ είδα με τα μάτια μου χάρτι που άφησαν σε αμάξια «οι Σύντροφοι για την κοινωνική αυτοοργάνωση» στο οποίο ευγενώς ενημερώνουν: «Αγαπητοί σύντροφοι και επισκέπτες, αν η μικρή ιδιωτική φυλακή που λέγεται ΙΧ είναι αναγκαία για την επιβίωση σας μέσα στη μητροπολιτική φυλακή του κεφαλαίου, σας υπενθυμίζουμε τη δυνατότητα να την απομακρύνετε τη συγκεκριμένη μέρα από τη γειτονιά μας…»

Είναι η πρώτη Τρίτη που συμβαίνει αυτό; Τι έγινε πάλι πριν 3 εβδομάδες;
Αυτό είναι όμως το πρόβλημα; “Πορείες γίνονται και στην Ευρώπη!” Σωστά!

Από το περσινό δημοψήφισμα και δώθε απογοητεύτηκα και απέχω απο τις δημόσιες συζητήσεις γιατί πιστεύω πως δεν υπάρχει ελπίδα με τα «σουπαμουπες».

Ζούμε στη χώρα που οι μισοί θα μου πουν πως οι απεργοί ναυτεργάτες έχουν δίκαιο (αρα είναι δίκαιος και ο τρόπος που το διεκδικούν) και οι άλλοι μισοί πως οι άνθρωποι που δουλεύουν στα καράβια έχουν άδικο και να «κρεμαστούν».

Ζούμε στη χώρα που οι περισσότεροι κάτοικοι της έχουν εγκλωβιστεί στο παρελθόν, αδυνατούν να συνομιλήσουν με το παρόν και τα ζητούμενα του, νομίζουν πως αγώνας είναι οι ανακοινώσεις και μόνο οι διαμαρτυρίες (αριστερές και δεξιές), αποστρέφονται οποιασδήποτε προσπάθειας για να πάει μπροστά ο τόπος που μένουν, έχουν μια ακατανίκητη ανάγκη να υπερασπισθούν το παρελθόν όπως το εννοούν εκείνοι και μπουκώνουν με νεκρές ιδεοληψίες το ρήγμα τους με το παρόν.

Νομίζω πια πως, πέρα από τις συζητήσεις, δεν υπάρχει ελπίδα και στο να κάνεις πράγματα εδώ. 

«Κράτος» είναι όλοι αυτοί που πάνε κόντρα στη δική μου ζωή: Όλοι αυτοί οι μηχανισμοί (κρατικοί – ιδιωτικοί – κοινωνικοί) που επι-κρατούν στη ζωή μας επιβάλλοντας μας με τον ιδεολογικό τους αυτισμό (λάθος χρήση του όρου. Δεν πρεπει να χρησιμοποιούμε νόσο για να χαρακτηρίσουμε ένα φαινόμενο (ή μία άλλη νόσο) διότι στιγματίζουμε. Με συγχωρείτε αλλά αδυνατώ να βρω άλλη λέξη αυτή τη στιγμή) μια καθολική φυλακή σε όλες μας τις προσπάθειες και τα όνειρα. Μια ιδεοληπτική συντηρητική μπότα (που φοριέται αριστερά ή δεξιά) που πατάει στο λαρύγγι το λαιμό μας για να καταφέρει στην αρχή να αηδιάσουμε με τους μπουφώνους και να μη μιλάμε και στη συνέχεια να μην αναπνέουμε μέσα στον (δεξιό ή αριστερό) ολοκληρωτισμό που ο καθείς από αυτούς ονειρεύεται.

Άρρωστα θα πεθάνουμε ανάμεσα σε άρρωστους ανθρώπους.

Αυτό είναι το πρόβλημα.

Πάμε να φύγουμε (;)