ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ: Το βαρκουλάκι ταξιδεύει, η γιαγιά κάνει ποδήλατο, η ρόδα γυρίζει και η αφεντιά μου ξαναγυρίζει

Στις Βρυξέλλες είχα πάει άλλες 2 φορές, για τουριστικούς λόγους. [Για την πρώτη μου επίσκεψη, διάβασε εδώ]. Αυτή τη φορά την επισκέφτηκα για έναν λόγο που δεν περίμενα ποτέ: «Το βαρκουλάκι», ο μονόλογος που διασκεύασα και σκηνοθέτησα το 2015 και τον ερμήνευσε η ηθοποιός Ηλέκτρα Τσακαλία στο πλαίσιο του àrtεις; fest 2015 που διοργάνωσε το ikariamag.gr, δέχτηκε πρόσκληση από τις “Ημέρες Ικαρίας στις Βρυξέλλες” [διάβασε το σχετικό αφιέρωμα του ikariamag.gr].

Οι πρόβες στην Αθήνα μάς έδωσαν δύναμη καθώς η παράσταση εξελίχθηκε με πολλά σημεία της να διαφέρουν από την αρχική εκδοχή. Έπρεπε όμως να ξεπεραστούν πολλά προβλήματα όπως ο υπερτιτλισμός στα γαλλικά αλλά και οι τεχνικές διευθετήσεις στον χώρο τον οποίο είχαμε στη διάθεση μας μόνο για μία ημέρα.

image

Τα καταφέραμε όμως και η Ηλέκτρα έδωσε τον καλύτερο της εαυτό. Έχω την (άκρως υποκειμενική βέβαια) εντύπωση πως η παράσταση “λειτούργησε” και καταφέραμε να περάσουμε την ιστορία, τα συναισθήματα και τις σκέψεις που θέλαμε στο κοινό που μας έκανε την τιμή να έρθει.

Ευτυχώς, είχα στη διαθεσή μου και 2 ολόκληρες ημέρες για να περπατήσω την πόλη. Έφτασα σε περιοχές που δεν είχα πάει τις προηγούμενες φορές [δες φωτογραφίες από την τωρινή αλλά και την πρώτη μου επίσκεψη εδώ], και φυσικά βόλταρα αρκετά, σχεδόν σε όλα τα κεντρικά σημεία και τις πλατείες των Βρυξελλών, τα οποία από τέλη Νοέμβρη μέχρι και τις αρχές του 2017, είναι όλα στολισμένα, γεμάτα χριστουγεννιάτικες μικρές καλόγουστες αγορές και λούνα παρκ.

Περπατώντας συνάντησα και μια ηλικιωμένη κυρία να… γυμνάζεται σε μια πλατεία! Ωραία ιδέα αυτή για όργανα γυμναστικής σε δημόσιους χώρους. Θα ήταν χρήσιμο και στην Ελλάδα, κυρίως για ηλικιωμένους ανθρώπους που δεν έχουν τη δυνατότητα ή δε νοιώθουν άνετα να πάνε σε γυμναστήριο. Καλό καιρό έχουμε, πολιτισμένους – λολ  κατοίκους που δε θα τα βανδαλίσουν έχουμε, γιατί να μη βάλουμε κι εμείς; Δεν είναι δα και τρόλεϋ!

image

Σήμερα έβλεπα στις ειδήσεις όλο αυτό το ανέκδοτο με τη ρόδα στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα [Μητρόπολη myass] και θυμήθηκα την τεράστια ρόδα που είχε στηθεί κάτω από το σπίτι των φίλων [Νίκος & Κριστέλ] που με φιλοξένησαν. Φυσικά, εκείνη η ρόδα γύριζε [Επίσης οι τύποι έχουν υπέροχα, υπέροχα, υπέροχα καρουζέλ]. Φυσικά, όλοι οι δημόσιοι αυτοί χώροι ήταν γεμάτοι.

image

Και χάρηκα πάρα πολύ που τα τρομοκρατικά χτυπήματα δεν είχαν φοβήσει τους κατοίκους και τους επισκέπτες των Βρυξελλών οι οποίοι συνέχιζουν να δίνουν τον ρυθμό της δυτικής ζωής: Όλες οι φυλές του κόσμου, μπλεγμένες, να περπατούν, να διασκεδάζουν, να συζητούν, να γνωρίζονται. Υπήρχαν όμως παντού οπλισμένοι στρατιώτες, σημεία των καιρών.

image

2016, you did everything you could, but i’ll tell you “Goodbye” with a smile! #portrait #portraits #portraitphotography #makeportraits #selfportrait #smile #sonyimages #sonyalpha #sonya5000 #sonyphotography #vsco #vscocam #man #wall #myself (at Athens, Greece)

Ένα απ’ τα
ομορφότερα πράγματα που είδα στην Ελλάδα, είναι οι πλανόδιοι μουσικοί. –
Συναντάς συχνά στα χωριά δυο ανθρώπους που πάνε μαζί. Φορούν μεγάλα πανωφόρια
από χοντρό άσπρο μαλλί. Τα σκυλιά ουρλιάζουν ξωπίσω τους, και τους ακολουθούν
ωσότου τούτοι να καταφύγουν κάτω απ’ το υπόστεγο κάποιου σπιτιού. Έχοντας στο
κεφάλι κάτι σα μικρο μαύρο σαρίκι, πολύ φαρδύ, που τα δυο του άκρα τους
κρέμονται πάνω από τ’ αυτιά, ντυμένοι με κουρέλια και ποδεμένοι με πάνινα
σαντάλια, ο μεγαλύτερος φυσά μέσα σ’ ένα ασκό, και ο νεότερος κουβαλά στο
πλευρό του ένα μεγάλο δισάκι. Αφού βγάλουν το δίσκο φεύγουν και τα σκυλιά
πιάνουν το γαύγισμα.

Η Εθνική Λυρική Σκηνή δοκίμασε το νέο της σπίτι

image

Δεν ξέρω πόσοι έχετε επισκεφτεί το Πάρκο και το Κέντρο Πολιτισμού του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος αλλά αν όχι, να το κάνετε σύντομα.

Εχτές Τετάρτη, η Εθνική Λυρική Σκηνή μετακόμασε στο νέο της σπίτι και έκανε το πρώτο ζωντανό ηχητικό τεστ παρουσία θεατών.  Η νέα σκηνή της Λυρικής βρίσκεται μαζί με τις κτιριακές εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος, ως μία ενιαία εσωσκαφή κατασκευή, κάτω από τον λόφο του Κέντρου Πολιτισμού. Η πρόθεση του διεθνούς φήμης αρχιτέκτονα Renzo Piano, ήταν να δημιουργηθεί ένας «Τόπος», ένας νέος χώρος που θα φιλοξενήσει το ΚΠΙΣΝ, μέσα από την ανύψωση της γης, που δημιουργεί ένα λόφο με ήπια ανοδική κλίση. Οι εργασίες ολοκληρώθηκαν και η νέα σκηνή της Λυρικής άνοιξε επιτέλους τις πόρτες της!

image

Για να πάρετε μία γρήγορη συνολική ιδέα για τι πράγμα μιλάμε, αντιγράφω από την ιστοσελίδα του Κέντρου: «Η νέα Λυρική Σκηνή, έκτασης 28.000 τμ, είναι ένα αρχιτεκτονικό κόσμημα, σχεδιασμένη ώστε να αναβαθμίζει την εμπειρία της όπερας, τόσο για τους επισκέπτες, όσο και για τους καλλιτέχνες. Η κορυφαία της ακουστική, οι τεχνολογικές δυνατότητες, η ευελιξία στην εναλλαγή σκηνικών και η αισθητική της, την καθιστούν έτοιμη για άμεση συμμετοχή στο διεθνές λυρικό στερέωμα και ικανή να ανταποκριθεί ακόμα και στις πλέον τεχνολογικά απαιτητικές παραστάσεις. Η κύρια αίθουσα είναι σχεδιαστικά αντάξια των καλύτερων λυρικών θεάτρων της Ευρώπης, και η διαμόρφωσή της με πολλαπλές σκηνές διευκολύνει την αποτελεσματική αλλαγή σκηνικών, καθώς και τη φιλοξενία πολύπλοκων παραγωγών. Ο άρτιος σχεδιασμός της κύριας αίθουσας θα αντικατοπτρίζεται σε υψηλής ποιότητας βοηθητικούς χώρους που συμπεριλαμβάνουν υπερσύγχρονα καμαρίνια, χώρους για δοκιμές, αίθουσες εκγύμνασης και εργαστήρια ενδυμασιών”.

Ο χώρος μέσα στο θέατρο είναι εντυπωσιακός.

image

Ακόμα περισσότερο, ο θόλος που ευνοεί την ορθή διάχηση του ήχου.

image
image

Όλα μα όλα είναι κατασκευασμένα ώστε η τελική απόδοση του ήχου να είναι τέλεια.

image
image

Ένα περίεργο κατασκεύασμα κρεμόταν μέχρι να αρχίσουν οι δοκιμές, από την οροφή, κουνιόταν, υποψιάζομαι κατά τον ήχο, και ανεβοκατέβαινε και πιθανότατα κάτι μετρούσε.

image

Για να δοκιμαστούν λοιπόν όλες οι ηχητικές δυνατότητες αυτής της σκηνής, έπρεπε να γεμίσει το θέατρο. Όσοι είχαμε την τύχη να εξασφαλίσουμε την είσοδο μας σε αυτή τη δοκιμή, κάναμε ποδαρικό στη νέα σκηνή της Λυρικής (η εξωστρέφεια και η σύγχρονη ταυτότητα της οποίας, είναι εξαιρετική τον τελευταίο καιρό). Ο κόσμος ”χάζευε” τον χώρο και υπήρχε ένα καθολικό αίσθημα ανάτασης. 

image

Εκεί, μας δόθηκε το πρόγραμμα των δοκιμών και μας υποδέχτηκε ο ίδιος ο Renzo Piano.

image

Mας παρουσίασε τόσο τους αρχικούς αρχιτεκτονικούς στόχους όσο και τα τελικά τεχνολογικά επιτεύγματα που κυριαρχούν πια σε αυτή τη νέα σκηνή και έκανε λόγο για “ένα από τα πιο αθόρυβα θέατρα του κόσμου”. Ζήτησε όμως και τη δική μας απόλυτη σιωπή και κατανόηση γιατί οι ηχητικές δοκιμές και μετρήσεις θα ήταν πολύ απαιτητικές όσο και προηγμένες.

Και τα τεστ ξεκίνησαν…

Στη συνέχεια, οι καλλιτέχνες πήραν τις θέσεις τους και πραγματικά απολαύσαμε έναν ολοκάθαρο ήχο.

Μερικά από τα αποσπάσματα που ακούσαμε: Καρυοθραύστης του Τσαϊκόφσκι, Λόενγκριν του Βάγκνερ, Μποέμ του Πουτσίνι, Τραβιάτα του Βέρντι, Ο μαγικός αυλός του Μότσαρτ, κ.ά. Πραγματικά, ήταν σα να ακούς CD υψηλής πιστότητας, ηχογραφημένο και επεξεργασμένο σε στούντιο.

Δε μπορώ να περιγράψω πώς ακούστηκε η εκτέλεση του Πένθιμου Εμβατηρίου (φινάλε – έξοδος) του Ιππόλυτου (Μητρόπουλος). Αλήθεια δε μπορώ. Ήταν κάτι το καθηλωτικό.

Μετά το διάλειμμα, η σκηνή «άνοιξε» και οι μουσικοί τοποθετήθηκαν στην τάφρο.

image
image
image
image
image

Η ακουστική εμπειρία ήταν πλούσια και δεν έμειναν ικανοποιημένοι μόνο οι προσκεκλημένοι αλλά και ο φίλος μας ο Ντάμι δίπλα, που προφανώς κι εκείνος συμμετείχε μον δικό του τρόπο στη δοκιμή.

image

Όλα ολοκληρώθηκαν επιτυχώς και στη συνέχεια είχαμε την ευκαιρία να περπατήσουμε στον περιβάλλοντα χώρο, εξίσου εντυπωσιακό. Τόσο εσωτερικά:

image
image

Όσο και εξωτερικά:

image
image

Όμορφη νύχτα, όμορφη πόλη. Οξυγόνο.

Πάμε να φύγουμε(;)

image

Έχω μια μικρή εταιρεία που προσπαθώ να την κρατήσω ανοιχτή με νύχια και με δόντια. Η πεσμένη εμπορική κίνηση και η φορολογία του κράτους που μου παίρνει πάνω από το 70% των κερδών, στενεύουν τα περιθώρια της ζωής της αλλά και τα δικά μου αποθέματα δύναμης.

Σήμερα, λόγω παρατεταμένης απεργίας της ΠΝΟ έχασα μια μεγάλη (για μένα) δουλειά που και ανάσα θα έδινε στην εταιρεία και θα έστελνε στους παραγωγούς στο νησί αρκετές χιλιάδες ευρώ. (Φανταστείτε τη συνολική απώλεια εσόδων για τα νησιά).

Αυτό όμως είναι το πρόβλημα; “Απεργία κάνουν και οι πιλότοι της Lufthansa!” Σωστά!

Σήμερα έχω μάθημα στο κέντρο και οι σταθμοί είναι ήδη κλειστοί λόγω της επετείου για τον Γρηγορόπουλο. Πριν, μια φίλη που δουλεύει στο κέντρο, μου έλεγε ότι σπάνε ήδη μάρμαρα στα πεζοδρόμια ενώ είδα με τα μάτια μου χάρτι που άφησαν σε αμάξια «οι Σύντροφοι για την κοινωνική αυτοοργάνωση» στο οποίο ευγενώς ενημερώνουν: «Αγαπητοί σύντροφοι και επισκέπτες, αν η μικρή ιδιωτική φυλακή που λέγεται ΙΧ είναι αναγκαία για την επιβίωση σας μέσα στη μητροπολιτική φυλακή του κεφαλαίου, σας υπενθυμίζουμε τη δυνατότητα να την απομακρύνετε τη συγκεκριμένη μέρα από τη γειτονιά μας…»

Είναι η πρώτη Τρίτη που συμβαίνει αυτό; Τι έγινε πάλι πριν 3 εβδομάδες;
Αυτό είναι όμως το πρόβλημα; “Πορείες γίνονται και στην Ευρώπη!” Σωστά!

Από το περσινό δημοψήφισμα και δώθε απογοητεύτηκα και απέχω απο τις δημόσιες συζητήσεις γιατί πιστεύω πως δεν υπάρχει ελπίδα με τα «σουπαμουπες».

Ζούμε στη χώρα που οι μισοί θα μου πουν πως οι απεργοί ναυτεργάτες έχουν δίκαιο (αρα είναι δίκαιος και ο τρόπος που το διεκδικούν) και οι άλλοι μισοί πως οι άνθρωποι που δουλεύουν στα καράβια έχουν άδικο και να «κρεμαστούν».

Ζούμε στη χώρα που οι περισσότεροι κάτοικοι της έχουν εγκλωβιστεί στο παρελθόν, αδυνατούν να συνομιλήσουν με το παρόν και τα ζητούμενα του, νομίζουν πως αγώνας είναι οι ανακοινώσεις και μόνο οι διαμαρτυρίες (αριστερές και δεξιές), αποστρέφονται οποιασδήποτε προσπάθειας για να πάει μπροστά ο τόπος που μένουν, έχουν μια ακατανίκητη ανάγκη να υπερασπισθούν το παρελθόν όπως το εννοούν εκείνοι και μπουκώνουν με νεκρές ιδεοληψίες το ρήγμα τους με το παρόν.

Νομίζω πια πως, πέρα από τις συζητήσεις, δεν υπάρχει ελπίδα και στο να κάνεις πράγματα εδώ. 

«Κράτος» είναι όλοι αυτοί που πάνε κόντρα στη δική μου ζωή: Όλοι αυτοί οι μηχανισμοί (κρατικοί – ιδιωτικοί – κοινωνικοί) που επι-κρατούν στη ζωή μας επιβάλλοντας μας με τον ιδεολογικό τους αυτισμό (λάθος χρήση του όρου. Δεν πρεπει να χρησιμοποιούμε νόσο για να χαρακτηρίσουμε ένα φαινόμενο (ή μία άλλη νόσο) διότι στιγματίζουμε. Με συγχωρείτε αλλά αδυνατώ να βρω άλλη λέξη αυτή τη στιγμή) μια καθολική φυλακή σε όλες μας τις προσπάθειες και τα όνειρα. Μια ιδεοληπτική συντηρητική μπότα (που φοριέται αριστερά ή δεξιά) που πατάει στο λαρύγγι το λαιμό μας για να καταφέρει στην αρχή να αηδιάσουμε με τους μπουφώνους και να μη μιλάμε και στη συνέχεια να μην αναπνέουμε μέσα στον (δεξιό ή αριστερό) ολοκληρωτισμό που ο καθείς από αυτούς ονειρεύεται.

Άρρωστα θα πεθάνουμε ανάμεσα σε άρρωστους ανθρώπους.

Αυτό είναι το πρόβλημα.

Πάμε να φύγουμε (;)

Ένα άλλο… «νεολαιίστικο κίνημα» (Berlin Maker Faire 2016)

image

Ή πώς να βάλεις το παιδί σου… στο σωστό κύκλωμα!

image

Τον Οκτώβριο είχα την τύχη να ταξιδέψω στο Maker Faire του Βερολίνου. Αφορμή στάθηκε η πρόσκληση που δέχθηκε το κορίτσι μου από την Dremel για να κάνει ένα project με υλικά τεχνολογίας και παραδοσιακό DIY. Σας προτείνω να διαβάσετε περισσότερα γι’ αυτό στο justdiy.gr.

image

Καθώς λοιπόν ετοίμαζα τη βαλίτσα μου, είχα ανοιχτή την τηλεόραση που μετέδιδε την Ολομέλεια της Βουλής (νομίζω μιλούσαν για την Εκπαίδευση) και τον λόγο του πρωθυπουργού ο οποίος δήλωνε την υπερηφάνεια του για τη συμμετοχή του στο «νεολαιίστικο κίνημα», εννοώντας τις καταλήψεις όπως χαρακτηριστικά διευκρίνισε. Κοίταξα ξανά το ημερολόγιο. 2016.

image

Η εμπειρία του Maker Faire ήταν ξεχωριστή αλλά και πρωτόγνωρη για μένα: Εκθέσεις, παρουσιάσεις, ηλεκρικά κυκλώματα από ευτελή υλικά, 3D εκτυπώσεις, ρομποτική, ρομποτική για παιδιά, ρομποτική από παιδιά, μοντελισμός, εικονική πραγματικότητα, εφερεύσεις, τεχνολογική γεωπονία, καινοτομίες και μηχανισμοί, gaming, επιστημονική φαντασία, και γενικώς ένα απίστευτο μείγμα από Makers. Από ανθρώπους, κυρίως νέους, που τολμούν, δοκιμάζουν και κάνουν.

image
image
image
image
image
image

Αλλά δε με ενθουσίασε μόνο αυτό: Η έκθεση ήταν γεμάτη από πιτσιρίκια. Σχολεία, τάξεις δημοτικού γέμισαν τον τεράστιο χώρο του φεστιβάλ. Και αφού φύγαν τα σχολεία ήρθαν νέοι γονείς με τα παιδιά τους. Κυριολεκτικά, κατα χιλιάδες.

image
image
image
image

Για τρεις ολόκληρες ημέρες, το Station Berlin εξέμπεμπε τις ανησυχίες, τον μόχθο, τις προσπάθειες και τα επιτεύγματα του σύγχρονου παγκόσμιου νεολαιίστικου κινήματος. Νέων (και όχι μόνο) ανθρώπων που βουτάνε στα νέα δεδομένα, βγάζουν τα μάτια τους και τρώνε τα χρόνια τους, ρισκάρουν και καταφέρνουν τελικά να μάθουν στα παιδιά πώς να εφαρμόζουν την τεχνολογία άμεσα και απλά στη ζωή τους χωρίς να τη φοβούνται και να τη δαιμονοποιούν. Νέων που ανοίγουν δρόμο για καινούργιες υπηρεσίες και προϊόντα. Νέων που παρουσιάζουν στις σύγχρονες κοινωνίες τις απόπειρες και τις προτάσεις τους για έναν καλύτερο κόσμο, πιο φιλικό, πιο διασκεδαστικό, πιο ενδιαφέροντα. Που ζουν στο σήμερα, συντονισμένοι με τις ανάγκες, τις δυναμικές, το νέο περιεχόμενο στις λέξεις, την αναπνοή του παρόντος και πάνε τον κόσμο μπροστά.

Α και φυσικά, το Φεστιβάλ είχε απίθανους τύπους.

image
image
image
image
image
image

Με χαρά, επιστρέφοντας έμαθα ότι για πρώτη φορά το Maker Faire πραγματοποιήθηκε και στην Ελλάδα ακριβώς το ίδιο Σαββατοκύριακο.

image

Στο Βερολίνο εντωμεταξύ εγώ υπέφερα από πέτρα στα νεφρά όμως κάναμε και πετύχαμε και άλλα ωραία πράγματα (δες φωτογραφίες που τράβηξα εδώ), όπως την παρακάτω φανταστική ορχήστρα που μας ξεσήκωσε μέσα σε ένα mall: 

Με βαρκουλάκι στις Βρυξέλλες!

Την αφήγηση της Αργυρώς Τρυπουλά κατέγραψε η Ευφροσύνη Κουτσούτη για λογαριασμό του Κέντρου Τεκμηρίωσης, Έρευνας και Δράσης Ικαρίας. Τον δραματοποιημένο θεατρικό μονόλογο ερμήνευσε η Ηλέκτρα Τσακαλία σε παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε πέρσι στο metamatic:taf, στο πλαίσιο του àrtεις; fest, το οποίο οργάνωσε το διαδικτυακό περιοδικό ikariamag.

Η ηλικιωμένη γυναίκα παρακολουθούσε με ιδιαίτερη ένταση τη θεατρική παράσταση «Το βαρκουλάκι», μια δραματοποιημένη εκδοχή για την Κατοχή και την προσφυγιά, η οποία βασίστηκε σε αφήγηση της 94χρονης Ικαριώτισσας Αργυρώς Τρυπουλά.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης Κωνσταντίνος Βατούγιος, στην κονσόλα των φώτων, δίπλα στο κοινό, ακούγοντας τα σχόλιά της, κατάλαβε: Ήταν και εκείνη μέσα στο βαρκουλάκι, κι έμενε στη δίπλα ακριβώς σκηνή από την Αργυρώ!

Η συγκλονιστική περιπέτεια της νεαρής τότε Ικαριώτισσας, η φυγή από το νησί προς τα Μικρασιατικά παράλια, ξαναζωντάνεψε απρόσμενα, με ένα ιδιότυπο σμίξιμο όσων αποκαλύπτονταν στη σκηνή και όσων διαδραματίζονταν, ψιθυριστά, στο ακροατήριο!

«Η Ιστορία όχι απλώς κάνει κύκλους αλλά πολλές φορές αυτοί οι κύκλοι έχουν την ανάποδη φορά» μας λέει ο σκηνοθέτης. «Από τις ίδιες ακτές που σήμερα δυστυχισμένοι άνθρωποι ξεβράζονται ή καταλήγουν για να σωθούν, πριν μερικά χρόνια έφυγαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας -για να σωθούν κι αυτοί- ακολουθώντας την ακριβώς αντίστροφη πορεία. Όχι πριν χιλιάδες χρόνια. Μόλις χτες. Οι δικοί μας άνθρωποι, που κάποιοι από αυτούς ακόμα ζουν».

Την αφήγηση της Αργυρώς Τρυπουλά κατέγραψε η Ευφροσύνη Κουτσούτη για λογαριασμό του Κέντρου Τεκμηρίωσης, Έρευνας και Δράσης Ικαρίας. Τον δραματοποιημένο θεατρικό μονόλογο ερμήνευσε η Ηλέκτρα Τσακαλία σε παράσταση που πρωτοπαρουσιάστηκε πέρσι στο metamatic:taf, στο πλαίσιο του àrtεις; fest, το οποίο οργάνωσε το διαδικτυακό περιοδικό ikariamag. Σε σχετική συνέντευξή της η πρωταγωνίστρια είχε μιλήσει για κείμενο με δύο τινάγματα: ένα προς τη μνήμη, ένα προς τη λήθη («Αυγή», 18.12.15, http://www.avgi.gr/article/10971/6116244/arteis-trion-geneon-ikariake-paradose-se-perimenei-#).

Αύριο «Το βαρκουλάκι» θα παρουσιαστεί στην πρωτεύουσα του Βελγίου, με γαλλικούς υπότιτλους, στις «Ημέρες Ικαρίας», τις οποίες διοργανώνει ο Σύλλογος Φίλων Ικαρίας στις Βρυξέλλες.

Οι εκδηλώσεις άρχισαν χθες και συνεχίζονται σήμερα στο δημοφιλές εστιατόριο PHILEMA των Βρυξελλών με ικαριώτικες συνταγές από τον Μάνο Μακρυγιαννάκη, την Καλλιόπη Καρναβά και τον Νίκο Κουντούπη.

Το αφιέρωμα συνοδεύεται από μουσικές βραδιές, μαθήματα παραδοσιακού χορού από τη Χριστιάνα Κατσαρού και ικαριώτικο πανηγύρι (όχι, θα έλειπε!), με «Πράμνειο Οίνο» και με την ορχήστρα του Νίκου Πλάκα. Την Κυριακή, τελευταία ημέρα του αφιερώματος, θα προβληθεί η βραβευμένη ταινία του Λεωνίδα Βαρδαρού «LUDLOW, Οι Έλληνες στους πολέμους του άνθρακα». Αναφέρεται στην πιο βίαιη και αιματηρή σελίδα του εργατικού κινήματος στο Κολοράντο της Αμερικής το 1914, και στην άγνωστη συμβολή των Ελλήνων.

Όλα τα έσοδα των εκδηλώσεων θα διατεθούν σε κοινωνικά έργα και ιδιαίτερα στην ενίσχυση της τοπικής οργάνωσης «Βοήθεια στο σπίτι», που φροντίζει τους υπερήλικους του νησιού.

Το βαρκουλάκι δεν κρύβει τούτη τη φορά μέσα του πρόσφυγες. Μεταφέρει Ικαριώτες δημιουργούς και παραγωγούς, για να προβάλουν το νησί και να συγκεντρώσουν πόρους για φιλανθρωπικούς σκοπούς.

Καλοτάξιδο!

Κοσμάς Κέφαλος

avgi.gr

Ελευθερία είναι η άρση, το ρίσκο, ο θάνατος των ευκολιών, το φως στα πράγματα, η λογική και η ευαισθησία, η προκοπή, το δικαίωμα στο λάθος, η επανανοηματοδότηση των εννοιών, η αισιοδοξία που πηγάζει από το δίκιο, η φωτιά που κρατά η αθωότητα, το γύρισμα της πλάτης στη σιγουριά και την απόλυτη αλήθεια των ζωντανών νεκρών.

fayum at ikariamag.gr